Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώτα
Γιώτα
ΤeamOwner
ΤeamOwner
Αριθμός μηνυμάτων : 187

Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον την Μυροβλύτισσαν Empty Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον την Μυροβλύτισσαν

Την / Το Κυρ Νοε 11, 2012 2:59 am
Φήμη μηνύματος : 100% (1 ψήφοι)
Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον την Μυροβλύτισσαν

Κανών παρακλητικός εις την Ύπερευλογημένην Θεοτόκον ής ή άγία Είκών κέκληται Μυροβλύτισσα.

Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννίτου.

Εύλογήσαντος του Ίερέως, τό Κύριε είσάκουσον, μεθ’ ό τό Θεός Κύριος, ώς συνήθως, και τά έξης τροπάρια»

Ήχος δ'. Ό υψωθείς έν τω Σταυρω.


Tή σή άγία Θεοτόκε Είκόνι, εξ ής τό πάλαι θειον εβλυσε μύρον, πανευλαβώς προσπίπτοντες βοώμέν σοι Πάσης ήμας λύτρωσαι, των παθών δυσωδίας, δίδου δε βοήθειαν, καθ’ έκάστην καί χάριν, τοΐς προσιοΰσι Δέσποινα πιστώς, τή όξυτάτη και θεία πρεσβεία σου.

Δόξα. Όμοιον.

Ως προστασία και άντίληψις Κόρη, τών προσιόντων τη θέρμη άρωγή σου, μή διαλείπης προστατεύειν πάντοτε, ταύτης Μυροβλύτισσα, τής άγίας σου Μάνδρας, Γεωργίου ’Άχραντε, ταΐς θερμαΐς ίκεσίαις, και του Όσίου Παύλου ταΐς λιταΐς, ώς αν εκ πάσης, ρυώμεθα θλίψεως.

Καί νυν. Όμοιον.

Ού σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεΐν οί ανάξιοιείμή γάρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ήμας έρρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων; τίς δε διεφύλαξεν, εως νυν έλευθέρους; ούκ άποστώμεν Δέσποινα έκ σου σούς γάρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών.

Ό Ν', καί ό Κανών, οΰ ή άκροστιχίς.

«Υπέρ μύρον ή χάρις σου Κόρη. Γερασίμου».

’Ωδή α Ήχος πλ. δ Τγράν διοδεύσας.


Υπέρ τά αρώματα τά φθαρτά, ή χάρις σου Κόρη, διαπνέει πάσιν  ήμΐν, τών σών άντιλήψεων τον πλούτον, την των παθών δυσωδίαν έλαύνουσα.

Πηγή εύσπλαγχνίας της θεϊκής, τής σής προμήθειας, βλΰσον πάσι τάς δωρεάς, τοΐς τή σή προσπίπτουσιν Είκόνι, έν εύλαβεία πολλή Μυροβλύτισσα.

Ε ’κ Βύζαντος πάλαι ή σή Είκών, μετήνεκται Κόρη, ώς άγιασμα νοητόν, καί καθαγιάζει τάς αισθήσεις, τών προσκυνούντων αυτήν μετά πίστεως.

Ρoαΐς τών άΰλων σου δωρεών, κατάρδευσον Κόρη, τάς καρδίας πάντων ήμών, ώς άν αρετών τήν ευκαρπίαν, δι’ έναρέτου ζωής γεωργήσωμεν.

Ώδή γ Ουρανίας άψΐδος.

Μύρον εβλυσε πάλαι, ή σή Είκών Άχραντε, τή επισκιάσει τής δόξης, τής σής χρηστότητος” οθεν ώνόμασται, έκ τών πρα¬γμάτων προσφόρως, Κόρη Μυροβλύτισσα, ήμας εύφραίνουσα.

Υπέρ έννοιαν πέλει, ώς αληθώς Άχραντε, ό τής προμήθειας σου πλούτος, περί τήν ποίμνην σου” θάττον προφθάνεις γάρ, καί συνοχής πάσης ρύη, καί παντοίων θλίψεων, ήμας έκάστοτε.

Ρώσιv δίδου καί χάριν, καταπατεΐν ’Άχραντε, τάς του πονηρού έπινοίας, καί τά βουλεύματα, δι ών όρμα καθ’ ήμών, καί έν ειρήνη τελεία, ήμας διαφύλαττε, τή προστασία σου.

'Οδηγεΐν μή έλλείπης, πρός τάς οδούς Δέσποινα, τάς τών ενταλμάτων Κυρίου, ημάς δεόμεθα, ώς Όδηγήτρια, καί Μυροβλύτισσα άμα• ότι τή Είκόνι σου, πίστει προσπίπτομεν.

Διάσωσον πάσης άνάγκης καί θλίψεως καί οδύνης, τήν σήν ποίμνην ώς συμπαθής Μυροβλύτισσα, τήν προσκυνούσαν Εικόνα σου τήν αγίαν.

Επίβλεψον έν εύμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί τήν έμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ΐασαι τής ψυχής μου τό άλγος.

Αίτησις καί τό κάθισμα.

Ήχος β'. Πρεσβεία θερμή.


Είκόνα τήν σήν, ώς πλούτον άγιάσματος, καί γέρας σεπτόν,  Παρθένε Όδηγήτρια, Όσιου Παύλου κέκτηται, ή Μονή* έξ αυτής γάρ άνέβλυσας, τής σής δωρεάς μύρον Άγνή, εύφραΐνον καί τέρπον τάς ψυχάς ήμών.

Ώδή δ'. Είσακήκοα Κύριε.

Νοσημάτων απάλλατε, των κατά ψυχήν και σώμα δεόμεθα, Θεοτόκε Μυροβλύτισσα, τους τα μεγαλεία σου δοξάζοντας.

Η Εικών σου η πάνσεπτος, εκ της Βυζαντίδος ημιν δεδώριται, της πολλης σου αγαθότητος, Κόρη υπεμφαίνουσα τας χάριτας.

Χαίρει κόλποις κατέχουσα, ή Όσιου Παύλου Μονή Πανύμνητε. τήν ύπέρτιμον Εικόνα σου, τήν τό θειον μύρον άναβλύσασαν.

Α’νω ύψωσον Δέσποινα, ήμών τάς καρδίας καί τά νοήματα, πρός τό κάλλος τό άμήχανον, τούς υπό τήν σκέπην σου προστρέχοντας.

Ωδή ε΄. Φώτισον ημας.

Σκέπη άσφαλής, καί προπύργιον καί στήριγμα, εσο ταύτη τή Μονή διά παντός, τή αεί καταφευγούση τή σή χάριτι.

Σύvτpιψov Άγνή, του Βελίαρ τά βουλεύματα, δι’ ών Δέσποινα έπέρχεται ήμΐν, έν ειρήνη τήν ζωήν ήμών διέπουσα.

Ώδή ς'. Τήν δέησιν.

'Ολόφωτε, του Δεσπότου καθέδρα, ή τήν θείαν σου Παρθένε Εικόνα, έκ τής Μονής Μυρελαίου δοθήναι, έπευδοκήσασα ταύτη τή Μάνδρα σου, ρΰσαι ήμας πάσης φθοράς, τή του μύρου αυτής θεία χάριτι.

'Υφέρπων, ό δολερώτατος όφις, υπεισέρχεται τή ποίμνη σου ταύτη, καί έπισπείρει τά σκάνδαλα Κόρη, αλλά κατάβαλε τούτου τό φρύαγμα, τή πρός ήμας σου αρωγή, ώς προστάτις ήμών καί άντίληψις.

Κυμάτων, τών έν τώ βίω Παρθένε, άκλυδώνιστον καί άκλυστον  τήρει, τήν ευαγή ταύτην Μάνδραν σου Κόρη, τήν κεκτημένην λιμένα άχείμαστον, Εικόνα σου τήν ίεράν, τήν πηγάζουσαν χάριν καί ελεος.

Οσίως, έν καθαρα πολιτεία, πολιτεύεσθαι ένίσχυσον Κόρη, τούς ένοικοΰντας έν ταύτη τή Μάνδρα, ταΐς Γεωργίου πρεσβείαις του Μάρτυρος, καί του δομήτορος ήμών, θείου Παύλου θερμαΐς παρακλήσεσι.

Διάσωσον πάσης άνάγκης καί θλίψεως καί οδύνης, τήν σήν ποίμνην ώς συμπαθής Μυροβλύτισσα, τήν προσκυνούσαν Εικόνα σου τήν αγίαν.
Αχραντε, ή διά λόγου τον Λόγον άνερμηνεύτως, έπ’ εσχάτων  τών ήμερών τεκοΰσα δυσώπησον, ώς έχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αΐτησις καί τό κοντάκιον. Ήχος β'. Τοΐς τών αιμάτων σου.


Ως μυροθήκη σεπτού αγιάσματος, μυροβλυτήσαι ηύδόκησας Άχραντε, τήν πάντιμον πάλαι Εικόνα σου, ήν εύλαβώς προσκυνοΰντες λαμβάνομεν, έκ ταύτης οσμήν θείας χάριτος.

Προκείμενον.

Μνησθήσομαι του ονόματος σου έν πάση γενεά καί γενεά.

Στίχ. Τό πρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οι πλούσιοι του λαοΰ.


Εύαγγέλιον κατά Λουκαν.


Ε’ν ταΐς ήμέραις έκείναις, άναστάσα Μαριάμ, έπορεύθη εις τήν όρεινήν μετά σπουδής εις πόλιν Ιούδα* καί είσήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου, καί ήσπάσατο τήν Ελισάβετ. Καί έγένετο, ώς ήκουσεν ή Ελισάβετ τον άσπασμόν τής Μαρίας, έσκίρτησε τό βρέφος έν τή κοιλία αυτής* καί έπλήσθη Πνεύματος Άγιου ή Ελισάβετ, καί άνεφώνησε φωνή μεγάλη, καί είπεν* Ευλογημένη συ έν γυναιξί, καί ευλογημένος ό καρπός τής κοιλίας σου. Καί πόθεν μοι τοΰτο, ινα έλθη ή μήτηρ του Κυρίου μου πρός με; Ιδού γάρ, ώς έγένετο ή φωνή του ασπασμού σου εις τά ώτά μου, έσκίρτησε τό βρέφος έν άγαλλιάσει έν τή κοιλία μου. Καί μακαρία ή πιστεύσασα δτι έσται τελείωσις τοΐς λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Καί είπε Μαριάμ* Μεγαλύνει ή ψυχή μου τον Κύριον, καί ήγαλλίασε τό πνευμά μου έπί τώ Θεώ τώ σωτήρί μου, δτι έπέβλεψεν έπί τήν ταπείνωσιν τής δούλης αυτού. Ιδού γάρ άπό του νυν μακαριούσί με πάσαι αί γενεαί* δτι έποίησέ μοι μεγαλεία ό δυνατός, καί άγιον τό όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ώσεί μήνας τρεις, καί ύπέστρεψεν εις τον οικον αυτής.

Δόξα.

Ταΐς τής Θεοτόκου πρεσβείαις Έλεήμον, έξάλειψον τά πλήθη, τών έμών έγκλημάτων.

Καί νυν.

Ταΐς τής Παναχράντου πρεσβείαις Έλεήμον, έξάλειψον τά πλήθη, τών έμών έγκλημάτων.

Προσόμοιον. Ήχος πλ. β'. Όλην άποθέμενοι.

Στίχ. Έλέησόν με, ό Θεός, κατά τό μέγα έλεός σου..


Μύρον τό ουράνιον, έν σοί οίκήσαν Παρθένε, έμψυχον άλάβαστρον, δωρεών του Πνεύματος σε είργάσατο" διό νυν Άχραντε, τής σής έμφερείας, τό έκτύπωμα ηύδόκησας, βλύσαι τοΐς δούλοις σου, μύρον τήν οσμήν τής εύνοιας σου, έκδήλως τεκμαιρόμενον, τοΐς είλικρινώς σε δοξάζουσιν* άλλ* ώ Θεοτόκε, δυσώδους τών παθών άποφοράς, ρΰσαι ήμών τήν διάνοιαν, ταΐς σαΐς άντιλήψεσι.

Ό Ίερεύς. Σώσον ό Θεός τον λαόν σου.

’Ωδή ζ. Οί έκ τής Ίουδαίας.


Ρωσιv άφθονον νέμει, καί παράκλησιν θείαν καί φώς ουράνιον, Είκών σου ή άγία, τή εύαγεΐ σου ποίμνη, Μυροβλύτισσα Δέσποινα, καί διαλύει άεί, τήν τών παθών ομίχλην.

Η άγία σου Μάνδρα, συνελθοΰσα προσπίπτει θερμοΐς έν δάκρυσι, τή θεία σου Είκόνι, καί πίστει σοι κραυγάζει, Μυροβλύτισσα Δέσποινα* Έκ συνοχής πονηράς, άπάλλαξόν με Κόρη.

Γεωργεΐν Θεοτόκε, έγκρατείας τά άνθη ήμας άξίωσον, έν πίστει καί αγάπη, τούς ταύτη σου τή Μάνδρα, ένοικοΰντας τώ πόθω σου, καί άποκρούειν εχθρού, έννοιας ακαθάρτους.

Ε’κ σκανδάλων ποικίλων, καί έρίδων Παρθένε καί πάσης μήνιδος, καί λύπης καί άνίας, άλώβητον συντήρει, Θεοτόκε τήν ποίμνην σου, άνακειμένην άεί, τή σή έπιστασία.

Όδή η. Τον Βασιλέα.

Ροαίς άυλοις, τών μητρικών οίκτιρμών σου, σβέσον Άχραντε, παθών ήμών τήν φλόγα, καί τήν του Βελίαρ, κατάφλεξον μανίαν.

Αγιου Παύλου, ή ευαγής χαίρει Μάνδρα, Μυροβλύτισσα τήν θείαν σου Εικόνα, ώσπερ αφθαρσίας, διάδημα πλουτοΰσα.

Σύνεσιν δίδου, έν τώ νοι ήμών Κόρη, καί κατάνυξιν άεί έν τή καρδία, ώς αν τώ Κυρίω, δουλεύσωμεν όσίως.

'Ιλέωσαί μοι, ώ Μυροβλύτισσα Κόρη, τον φιλάνθρωπον Υιόν σου καί Δεσπότην, ού τήν εύσπλαγχνίαν, έλύπησα ό τάλας.

’Ωδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον.

Μυρίπνοον ώς ρόδον, ή σεπτή Είκών σου, άρωματίζει τής σής άντιλήψεως, έν τή Μονή ταύτη Κόρη τάς θείας χάριτας.

’Οσμήν τής σής εύνοιας, ταύτη σου τή Μάνδρα, δίδου άεί Μυροβλύτισσα Δέσποινα, ταΐς Γεωργίου καί Παύλου θείαις δεήσεσι.

Υ'δάτων άφθαρσίας, βλυσον ήμΐν ρείθρα, ταΐς Γερασίμου λιταΐς Μυροβλύτισσα, καί Παχωμίου πρεσβείαις ήμας άρδεύοντα.

Ύψόθεν μή έλλείπης, Κόρη έποπτεύειν, καί προνοεΐσθαι τής ποίμνης σου πάντοτε, τής άρραγώς πεποιθυίας τή προστασία σου.

Τό Αξιόν έστι καί τά μεγαλυνάρια.

Χαίρει ή Όσιου Παύλου Μονή, έχουσα έν κόλποις, τήν Εικόνα σου τήν σεπτήν, έξ ής θειον μύρον, εβλυσε πάλαι Κόρη• διό καί Μυροβλύτισσαν ταύτην κέκληκε.

Αίδου εύωδίαν τήν νοητήν, τής σής προστασίας, Θεοτόκε ώς αγαθή, τοΐς έν εύλαβεία, τή θεία σου Είκόνι, άπαύστως προσιοΰσι, καί σε δοξάζουσι.

’Εκ τής Μυρελαίου πάλαι Μονής, τής έν Βυζαντίω, ή Είκών σου ή θαυμαστή, τή Όσιου Παύλου, Παρθένε ικται Μάνδρα, καί μύρον παραδόξως, έν ταύτη εβλυσε.

Ρυσαi δυσωδίας τής τών παθών, Κεχαριτωμένη, Παντευλόγητε Μαριάμ, καί παντοίων νόσων, καί ψυχοφθόρων πόνων, τούς πίστει τά σά θαύματα, μεγαλύνοντας.

Παύλου του Όσιου Κόρη λιταΐς, καί του Γεωργίου, του μεγίστου έν άθληταΐς, ταύτην τήν Μονήν σου, άλώβητον συντήρει, έκ πάσης έπηρείας, του παναλάστορος.

Δεχου τάς δεήσεις καί τάς φωνάς, τάς ίκετηρίους, Μυροβλυτισσα Μαριάμ, ας έν εύλαβεία, προσάγομέν σοι Κόρη, καί ρύου πάσης βλάβης, ήμας καί θλίψεως.

Πάσαι τών Αγγέλων αί στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ’Αποστόλων ή δωδεκάς, οί Άγιοι πάντες, μετά τής Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις τό σωθήναι ήμας.

Τό Τρισάγιον, τά συνήθη τροπάρια, έκτενής καί άπόλυσις, μεθ’ ήν ψάλλομεν τό εξής.

Ήχος β Ότε έκ του ξύλου.


Πίστει προσιόντες καί σπουδή, τή σή Θεοτόκε Είκόνι, ήν  Μυροβλύτισσαν, οίαν μύρον βλύσασαν, καλουμεν Δέσποινα, έξ αυτής τής προνοίας σου, οσμήν τήν αγίαν, μυστικώς καρπούμεθα, άναβοώντές σοι• Σκέπε τήν άγίαν Μονήν σου, έξ έπινοιών του Βελίαρ, καί δυσχερειών παντοίων Άχραντε.

Δέσποινα, πρόσδεξαι.

Τήν πάσαν έλπίδα μου.

Δίστιχον.
Μυροβλύτισσα Παρθένε Θεοτόκε Γερασίμου πρόσδεξαι τήν ικεσίαν.



Αμην.



ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΤ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ - 1993
Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης