Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώτα
Γιώτα
ΤeamOwner
ΤeamOwner
Αριθμός μηνυμάτων : 187

Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγία Θεοτόκο την Γλυκοφιλούσα Empty Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγία Θεοτόκο την Γλυκοφιλούσα

Την / Το Τρι Νοε 06, 2012 2:16 am
Φήμη μηνύματος : 100% (1 ψήφοι)
Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγία Θεοτόκο την Γλυκοφιλούσα

ΠΟΙΗΘΕΙΣ ΕΝ AΓΙΟ ΟΡΕΙ ΥΠΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΙΚΡΑΓΙANNΑΝΙΤΟΥ
ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΕΚΔΙΔΟΤΑΙ
ΔΑΠΑΝΗ ΤΗΣ ΕΝ AΓΙΟ ΟΡΕΙ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ


Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγία Θεοτόκο την Γλυκοφιλούσα Panagi15

Εΰλογήσαντος τοϋ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ' (142) Ψαλμόν.
Κύριε, είσάκουσον της προσευχής μου, ένώτισαι την δέησίν μου έν τη άληθεία σου, είσάκουσον μου έν τη δικαιοσύνη σου. Και μή είσέλθης είς κρίσιν μετά τοϋ δούλου σου, ότι ού δικαιωθήσεται ενώπιον σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ό εχθρός την ψυχήν μου έταπείνωσεν είς γήν τήν ζωήν μου. Έκάθισέ με έν σκοτεινοΐς, ώς νεκρούς αίώνος, και ήκηδίασεν έπ’ εμέ τό πνεύμα μου, έν έμοι έταράχθη ή καρδία μου. Έμνήσθην ήμερων άρχαίων, έμελέτησα έν πάσι τοις έργοις σου, έν ποιήμασι των χειρών σου έμελέτων. Διεπέτασα πρός σε τάς χείράς μου ή ψυχή μου ώς γη άνυδρός σοι. Ταχύ είσάκουσόν μου, Κύριε, έξέλιπε τό πνεΰμά μου. Μή άποστρέψης τό πρόσωπόν σου άπ’ έμοΰ, και όμοιωθήσομαι τοΐς καταβαίνουσιν είς λάκκον. Άκουστόν ποίησόν μοι τό πρωΐ τό έλεός σου, ότι έπΐ σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, όδόν εν ή πορεύσομαι, ότι πρός σέ ήρα την ψυχήν μου. Έξελοΰ με έκ των εχθρών μου Κύριε, πρός σέ κατέφυγον δίδαξόν με τοΰ ποιεΐν τό θέλημά σου, ότι σύ εί ό Θεός μου. Τό Πνεΰμά σου τό άγαθόν οδηγήσει με έν γή ευθεία ενεκεν τοΰ ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Έν τή δικαιοσύνη σου, έξάξεις έκ θλίψεως την ψυχήν μου. Καί έν τω έλέει σου έξολοθρεύσεις τούς έχθρούς μου. Και άπολεΐς πάντας τούς θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι έγώ δοΰλός σού εΐμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α'. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὀνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β'. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ'. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

και τά Τροπάρια

Ηχος δ'. Ό υψωθείς έν τω Σταυρώ.

'Ως παραδόξως ή άγια Είκών σου, εκ Βυζαντίδος τη Μονη Φιλοθέου, διά θαλάσσης πάλαι παραγέγονε, θάλασσαν χαρίτων σου, άεννάως βλυστάνει, τοΐς πιστώς προστρέχουσι, τη αύτης άντιλήψει, καί έκβοώσι Κόρη έκ ψυχής' Γλυκοφιλουσα, συ ει ημών έφορος.

Δόξα. "Ομοιον.
Γλυκέως Κόρη οια Μήτηρ φιλούσαν, καθάπερ βρέφος τον παντέλειον Λόγον, τη ση Είκόνι έκθαμβοι όοώντές σε, πιστει έκβοώμέν σοι Μητρικαις σου πρεσβείαις, τούτον ήμΐν ιλεων, ώς φιλάνθρωπον φύσει, τοϊς άναξίοις τέκνοις σου 'Αγνή, Γλυκοφιλουσα, μή παύση παρέχουσα.

Καί νυν. "Ομοιον.
Ού σιωπά του Φιλοθέου ή Μάνδρα, άνακηρύττειν τά πολ¬λά μεγαλεία, τής θαυμαστής Είκόνος σου έκάστοτε' σώζεις εκ κινδύνων γάρ, έν ξηρά καί θαλάσση, τούς πιστώς φωνοΰντάς σου, την σωτήριον κλήσιν. ’Αλλά μή παύση Κόρη προνοεΐν, Γλυκοφιλουσα, καί σκέπειν την ποίμνην σου.

Ό Ν' (50) Ψαλμος.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.


καί ο Κανών ού ή άκροστιχίς
«Γλυκοφιλούσης την χάριν υδω. Γερασίμου».

’Ωδή α'. ’Ηχος πλ. Σ'. Υγράν διοδεύσας.

Γαλήνην παρέχουσα καί χαράν, καί άφθονον χάριν, Φιλοθέου έν τή Μονή, κατήρεν 'Αγνή εκ τής Έώας, Γλυκοφιλοΰσα Είκών σου ή πάνσεπτος.

Λιμένι ώς ώρμισται θαυμαστώς, Μονής Φιλοθέου, ή Είκών σου ή ιερά, λιμήν σωτηρίας άνεδείχθη, Γλυκοφιλοΰσα τοΐς ταύτη προστρέχουσι.

Υπέπλευσε Κόρη τή σή χειρί, θάλασσαν άκλύστως, ή  Είκών σου ύπερφυώς, καί ήκε πηγάζουσα έν Άθω, Γλυκοφιλουσα ζωής θείας νάματα.

Κινδύνων λυτροΰσαι παντοδαπών, καί πάθη ίάσαι, τή σή χάριτι χαλεπά, τοΐς πίστει στερρα άναφωνοΰσι, Γλυκοφιλουσα τό μέγα σου ονομα.


’Ωδή γ΄ Ούρανίας άψίδος.
Ov ώς βρέφος οίκεΐον, καταφιλεΐς Άχραντε, καί Γλυκοφιλούσης τήν κλήσιν, προσφόρως εχουσα, αυτόν ικέτευε, συμπαθεστάτη ώς μήτηρ, δούναι ταΐς ψυχαΐς ήμών, χάριν καί ελεος.

Φοβερά τοΐς όρώσιν, ή σή μορφή δείκνυται, φλέγουσα δαιμόνων τά στίφη, καί πάσι νέμουσα, φως θειον Άχραντε οθεν τη ση προστασία Φιλοθέου γάννυται, Μονή ή ενθεος.

Ιδε άνωθεν Κόρη, έν συμπαθεί βλέμματι, τούς δέει πολλώ παρεστώτας, προ της Είκόνος σου, καί δός ώς εύσπλαγχνος, Γλυκοφιλουσα Παρθένε, τούτοις τά σωτήρια, όντως δωρήματα.

Λύσιν πάσης άνάγκης, καί άρωγήν κρείττονα, καί έν συμφοραΐς σωτηρίαν, αεί κομίζεται, ή Φιλοθέου Μονή, Γλυκοφιλουσα σή σκέπη οθεν χαριστήριον, αίνον προσάδει σοι.


Διάσωσον Γλυκοφιλουσα Παρθένε πάσης άνάγκης, την Φιλοθέου Μονήν θερμώς θησαυρίζουσαν, τήν σήν Εικόνα ώς τείχος καί προστασίαν.

’Επίβλεψον έν εύμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί τήν έμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ’ίασαι τής ψυχής μου τό άλγος.


Αΐτησις καί το Κάθισμα.

’Ηχος β'. Πρεσβεία θερμή.

Πρεσβείαν τήν σήν, ώς μέγα καταφύγιον, καί σκέπηνστερράν, καί έν παντί βοήθειαν, πλουτοΰντες έκβοώμέν σοι ’Από πάσης ημάς ρύου πάντοτε, Γλυκοφιλουσα Παρθένε 'Αγνή, μανίας καί βλάβης του άλάστορος.


’Ωδή δ'. Εισακήκοα Κύριε.
0ρος Κόρη τού Άθωνος, τά σά μεγαλεία κηρύττει πάντοτε βοηθός γάρ τούτου πέφηνας, ώ Γλυκοφιλουσα καί άντίληψις.

Υδωρ θειον άνέβλυσεν, ενθα ή Είκών σου τό πρώτον τέθειται ώ άγίασον καί 'ίασαι, ώ Γλυκοφιλουσα τούς ύμνούντάς σε.

Σήν έξαίρετον εύνοιαν, Ίωαννικίω ώς πριν έδήλωσας, οΰτω δείκνυε έκάστοτε, περί τήν Μονήν σου ταύτην Άχραντε,

Η Είκών σου ή πάνσεπτος, χύδην άναβλύζουσα τά ιάματα, των παθών ξηραίνει βόρβορον, ώ Γλυκοφιλουσα ’Αειπάρθενε.


Ώδή ε΄ Φώτισαν ημάς.
Στόμα μητρικόν, ω φιλεΐς Χρίστον ώς νήπιον, Κόρη άνοιξον καί λάλησον αύτω, άγαθά υπέρ ήμών τών δοξαζόντοον σε.

Ταύτην τήν Μονήν, συν αυτή δέ παν τό ’Όρος σου, οάνέδειξας άγιασμα σεπτόν, τή σή σκέπη Θεοτόκε σκέπε πάντοτε.

’Ηνεσε τά σά, μεγαλεία λαμπρώ στόματι, ό πεσών έκ του τριστέγους καί σωθείς, Θεοτόκε παραδόξως τή σή χάριτι.

Νους ουκ εξαρκει, εξειπειν τα σα θαυμάσια ως μονάζουσα  όφθεΐσα γάρ Άγνή, τον πεσόντα έκ βεβαίας συντριβής έσωσας.


Ώδή στ'. Τήν δέησιν έκχεώ.
Χαρίτων παντοδαπών πρυτανεΐον, άνεδείχθη ή άγια Είκών σου, ένθα όράσαι φιλούσα ώς βρέφος, τον Ποιητήν τών αιώνων καί Κύριον διό άγάλλεται έν σοί, Φιλοθέου Μονής ή συγκρότησις.

Ακλύστως διασωθέν έκ του σάλου, του συμβάντος τή θαλάσση τό πλοΐον, Γλυκοφιλουσα τή σή έπικλήσει, καί οι έν τούτω σωθέντες άνύμνησαν, τό μέγα σου ώς άληθώς, τής αυτών σωτηρίας θαυμάσιον.

'Ρημάτων έκ κατωδύνου καρδίας, έπακούσασα τού σοί προσελθόντος, τούτω υιόν έχαρίσω Παρθένε, τής όμοζύγου τήν στείρωσιν λύσασα' διό καρπούς πνευματικούς, καί ημάς έκβλαστάνειν άξίωσον.

’Ιάσεις έπισκιάσει σου θεία, άναβλύζει ή άγια Είκών σου, Γλυκοφιλουσα Μονής Φιλοθέου, περιφανές καί σεπτόν άγαλλίαμα, καί τών σωματωνκαί ψυχών, θεραπεύει άεί τά συντρίμματα.


Διάσωσον Γλυκοφιλουσα, Παρθένε πάσης άνάγκης, τήν Φιλοθέου Μονήν θερμώς θησαυρίζουσαν, τήν σήν Εικόνα ώς τείχος καί προστασίαν.

Άχραντε. ή διά λόγου τον Λόγον άνερμηνεύτως, έπ’ εσχάτων των ημερών τεκοΰσα δυσώπησον ώς εχουσα μητρικήν παρρησίαν...


Αίτησις καί το Κοντάκιον.

Ήχος β. Προστασία τών Χριστιανών.

'Ως τον πάντων καταφιλοΰσα δεσπόζοντα, καί Γλυκοφιλουσα κεκλημένη Πανάχραντε, μή έλλείπης ώς συμπαθής σκέπειν καί φρουρεΐν, τήν σήν σεπτήν ταύτην Μονήν, καί τούς προσπίπτοντας πιστώς τή άγια Είκόνι σου, πάσης έχθρών μανίας, καί λύπης καί άθυμίας, ώς προστασία άληθής, του σου κλήρου Παναμώμητε.


Ποοκείμιενον.
Τό πρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οί πλούσιοι του λαοΰ.

Στιχ. Μνησθήσομαι του ονόματος σου...

Εύαγγέλιον κατά Λουκάν.
’Εν ταΐς ήμέραις έκείναις, άναστασα Μαριάμ, εις τήν όρεινήν μετά σπουδής, εις πόλιν ’Ιούδα καί είσηλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου, καί ήσπάσατο τήν ’Ελισάβετ. Καί έγένετο, ώς ήκουσεν ή ’Ελισάβετ τον άσπασμόν τής Μαρίας, έσκίρτησε το βρέφος έν τή κοιλία αύτής καί έπλήσθη Πνεύματος άγιου ή ’Ελισάβετ, καί άνεφώνησε φωνή μεγάλη, καί ειπεν Ευλογημενη συ εν γυναιξικαί εύλογημένοςοκαρπός τής κοιλίας σου. Καί πόθεν μοι τούτο, ινα ελθη ή Μήτηρ του Κυρίου μου πρός με; ’Ιδού γάρ,
ώς έγένετο ή φωνή του ασπασμού σου εις τά ώτά μου, έσκίρτησε τό βρέφος έν άγαλλιάσει έν τη κοιλία μου. Καί μακαρία ή πιστεύσασα, οτι έσται τελείωσις τοΐς λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Καί είπε Μαριάμ Μεγαλύνει ή ψυχή μου τον Κύριον, καί ήγαλλίασε τό πνεΰμά μου έπί τω Θεώ τω Σωτήρί μου οτι έπέβλεψεν έπί τήν ταπείνωσιν τής δούλης αύτου ιδού γάρ, άπό του νυν μακαριοΰσί με πάσαι αί γενεαί οτι έποίησέ μοι μεγαλεία ό δυνατός καί άγιον τό ονομα αύτοΰ. ’Έμεινε δέ Μαριάμ σύν αύτή ώσεί μήνας τρεις, καί ύπέστρεψεν εις τον οικον αυτής.

Δόξα.
Ταΐς Γλυκοφιλούσης, λιταΐς Μητρός σου Σώτερ, έξάλειψον τά πλήθη, τών έμών εγκλημάτων.

Καί νυν.
Ταΐς της Θεοτόκου, πρεσβείαις, Έλεήμον, έξάλειψον τά πλήθη, των έμών εγκλημάτων.

Προσόμοιον.

’Ηχος πλ. β'. 'Όλην άποθέμενοι.
Στίχ. Έλέησόν με ό Θεός κατά τό μέγα ελεός σου...

0λβον έπουράνιον, καί ίλαστήριον μέγα, εξ Έώας δέδεκται, ή Μονή σου Δέσποινα τήν Εικόνα σου μυστικώς βλύζει γάρ, τής σής προστασίας, καθ’ έκάστην τά δωρήματα, κινδύνων σώζουσα, χάριν δέ καί έλεος νέμουσα, τοΐς τό σεπτόν σου ονομα, έπικαλουμένοις έκ πίστεως° οθενσοι βοώμεν Άγνή Γλυκοφιλουσα Μαριάμ, τήν Μάνδραν ταύτην διάσωζε, καί άπαν τό ’Όρος σου.


Σώσον δ Θεός τον λαόν σου...

Ώδή ζ'. Οί έκ τής Ίουδαίας.

Νοσηματων παντοίων και ληστών εξ’εφόδου παλαι ως έσωσας, Αγνή Γλυκοφιλούσα,τον σον πιστόν ικέτην, ούτω σώζε εκάστοτε, τους προσιόντας πιστώς τη θεία σου Εικόνι.

'Υπέρ φύσιν Παρθένε, ενεργεί καθ’ έκάστην χάρις ή ένθεος, Εικόνος σου τής θείας, Άγνή Γλυκοφιλουσα, καί εξαιρεί τών θλίψεων, καί χαλεπών συμφορών, τούς σε παρακαλουντας.

Δοξασθεΐσα χορεύει, ή Μονή Φιλοθέου έν τή Είκόνι σου’ έκ ταύτης γάρ καρποΰται, καλών τήν άφθονίαν, καί πηγήν πάσης χάριτος, καί σε δοξάζει φαιδρώς, Άγνή Γλυκόφιλουσα.

'Ως έν γη διασώζεις, καί έκ σάλου θαλάσσης Άγνή τούς δούλους σου, μή παύση καί μελλόντων, κινδύνων τε καί πόνων, Θεοτόκε εξαιρούσα, τούς σούς ίκέτας ήμας, Γλυκοφιλουσα Κόρη.


Ώδή η'. Τον βασιλέα.
Γλυκοφιλούσης, τή παναγία Είκόνι, νυν προσπέσωμεν. οί πάσχοντες ποικίλως, ΐνα λυτρωθώμεν, δεινών τών συνεχόντων.

Εκ τής Έώας, θαλασσοπόρος ώς ήκεν, ήμιν Δέσποινα Είκών σου ή άγία, θάλασσαν πηγάζει, χαρίτων ούρανίων.

Ρώσιν λαμβάνει, καί τήν κατ’ άμφω υγείαν, πας προστρέχων σου Γλυκοφιλουσα Κόρη, τή σεπτή Είκόνι, κηρύττων σου τήν χάριν.

Αγνή Παρθένε, τούς τή Μονή Φιλοθέου, ένασκήσαντας  παράλαβε 'Οσίους, καί σύν τούτοις Κόρη, υπέρ ήμών δυσώπει.


Ωδή θ΄. Κύριω Θεοτόκον
Σωτήριον λιμένα, κέκτηται ή ποίμνη, του Φιλοθέου τήν θείαν Εικόνα σου, Γλυκοφιλουσα καί ταύτη σπεύδει έκάστοτε.

Ιδού τη ση Εικόνι, ως μητρί σοι Κόρη, τα σα ανάξια τέκνα προσπίπτομεν, Γλυκοφιλούσα ζητούντες την προστασίαν σου.

Μονή ή Φιλοθέου, τέρπου καί άγάλλου, Γλυκοφιλούσης Εικόνα κατέχουσα, της μητρικής σοι εύνοιας τά δώρα νέμουσαν.

'Οσίων τών έν ταύτη, Μονή ήσκηκότων, Γλυκοφιλουσα προσδέχου τήν δέησιν, υπέρ ήμών τώ Υίώ σου ταύτην προσάγουσα.

'Υμνειν άδιαλείπτως, όφείλομεν Κόρη, τών πρός ήμάς σου χαρίτων τό μέγεθος, άλλ’ άποροΰντες σιγή σοι άεί προσπίπτομεν.


’Αξιόν έστιν ώς αληθώς, μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν άειμακάριστον καί τταναμώμητον, καί μητέρα τοΰ Θεοΰ ήμών. Τήν τιμιωτέραν τών Χερουβείμ, καί ένδοξοτέραν, άσυγκρίτως τών Σεραφείμ, την άδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοΰσαν, τήν όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.

καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια

Τής Γλυκοφιλούσης τήν ίεράν, καί σεπτήν Εικόνα, οια γέρας περιφανές, ή του Φιλοθέου, Μονή πλουτοΰσα αδει, χαριστηρίους υμνους τή Θεομήτορι.

Ηκε διαπλεύσασα θαυμαστώς, έκ του Βυζαντίου, ή Είκών σου ή ευκλεής, έν τώ ’Όρει ’Άθω, καί δέδοται Παρθένε, Μονή τού Φιλοθέου, τή άντιλήψει σου.

Χάρις τής Εικόνος σου ή σεπτή, ώ Γλυκοφιλουσα, διαλάμπει πάση τή γή, καί τούς έν κινδύνους, καί θλίψεσι προφθάνει, καί σώζει τούς φωνουντας τήν θείαν κλήσίν σου.

Χαίροις ή του Άθω σκέπηστερρά, καί τής Φιλοθέου, Μονής φύλαξ καί βοηθός' ταύτη γάρ βραβεύεις, άεί Γλυκοφιλουσα, τής θείας άρωγής σου, πλούτον τον άφθονον.

'Ως άνεχειρίσω τή σή χειρί, τό πυρ τό παμφάγον, έν τώ δάσει τής σής Μονής, ούτο^ σκέπε ταύτην, Άγνή Γλυκοφιλούσα, έκ πάσης έπηρείας, τού πολεμήτορος.

Εχει Φιλοθέου ή σή Μονή, ώ Γλυκοφιλουσα, τήν Εικόνα σου τήν σεπτή ν, πύργον άσφαλείας, καί σκεπήν σωτη¬ρίας• διό και καταφεύγει, ταύτη έκάστοτε.

’Εν ανάγκη πάση καί συμφορά, θλίψει και οδύνη, καταφεύγομεν εύλαβώς, ώ Γλυκοφιλουσα, τή σή σεπτή Είκόνι, καί θάττον έπηρείας, πάσης λυτρούμεθα.

Δέχου τών τεκνίων σου τάς φωνάς, ώ Γλυκοφιλουσα, οια μήτηρ πάντων πιστών, καί πταισμάτων λύσιν, καί άρετών τήν κτήσιν, καί σωτηρίαν αΐτει, ήμΐν αιώνιον.

Φιλόθεον πάντες τον τής Μονής, δομήτορα θειον, Θεοδόσιον Συμεών, συν Διονυσίω, Κοσμά Δαμιανώ τε, συνάμα Δομετίω ΰμνοις τιμήσωμεν.

Πάσαι τών Αγγέλων αί Στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων ή δωδεκάς, οί άγιοι Πάντες μετά τής Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ήμάς.


Τό τρισάγιον, τά συνήθη τροπάρια, έκτενής καί άπολυσις, μεθ' ήν το έςής:


Ήχος β Ότε έκ του ξύλου.

Πάντας τούς προσπίπτοντας πιστώς, τή χαριτοβρύτω Εικόνι, τής έμφερείας σου, Δέσποινα Πανύμνητε, Γλυκοφιλουσα Άγνή, πάσης θλίψεως λύτρωσαι, τή σή άντιλήψει, ΐασιν καί άφεσιν, πάσι παρέχουσα συ γάρ οια Μήτηρ 'Υψίστου, πάντων έκπληροΐς τάς αιτήσεις οθεν σου τήν δόξαν μεγαλύνομεν.


Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τών δούλων σου, καί λύτρωσαι ημάς, άπο πάσης ανάγκης καί θλίψεως.

Την πάσαν έλπίδα μου εις σέ άνατίθημι, Μήτηρ, τοΰ Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.


Δι’ ευχών τών 'Αγίων Πατέρων ημών.
Κύριε Ίησοΰ Χριστέ ό Θεός ημών έλέησον ημάς.
’Αμήν.

Δίστιχον

Γλυκοφιλουσα τήν Γερασίμου δέξαι
δέησιν ταύτην, ώ σωτηρίαν δίδου.




Κατεβάστε την Παράκληση
Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης