Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώτα
Γιώτα
ΤeamOwner
ΤeamOwner
Αριθμός μηνυμάτων : 187

Παρακλητικός Κανών εις την Υπέρ Αγία Θεοτόκο την Εσφαγμένην Empty Παρακλητικός Κανών εις την Υπέρ Αγία Θεοτόκο την Εσφαγμένην

Την / Το Πεμ Νοε 01, 2012 2:07 am
ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΤΗΝ  ΕΣΦΑΓΜΕΝΗΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ

Εύλογήσαντος του 'Ιερέως τό "Κύριε είσάκουσον", μεθ’δ τό "θεός Κύριος" ώς συνήθως καί τό έξης.

'Ήχος δ! *Ο ύψωθείς έν τω Σταυρώ.

Κεκοσμημένη έξ ίχώρων σου θειων ή παναγία σου είκών, Έσφαγμένη, θαυματουργεί έκάστοτε τοΐς ταύτη πιστώς προσιοϋσι, Δέσποινα, χαλεπώς τρυχομένοις έκ παντοίων θλίψεων καί δεινών άλγηδόνων' διό ύμνοϋμεν ασμασι τερπνοις αύτής προνοίας πρός πάντας τό άμετρον.

Δόξα. Τό αύτο.

Καί νΰν. θεοτοκίον.


Ού σιωπήσομέν ποτε, θεοτόκε,τάς δυναστείας σου λαλειν οί άνάξιοι.
Εί μή γάρ σύ προίστασο πρεσβεύουσα, τίς ήμας έρρύσατο έκ τοσούτων κινδύνων;Τίς δέ διεφύλαξεν έως νΰν έλευθέρους;Ούκ άποστώμεν,
Δέσποινα, έκ σουσούς γάρ δούλους σωζεις άεί έκ παντοίων δεινών.

Ειτα ό Ν'Ψαλμός καί ό Κανών, ού ή άκροστιχίς:

" ΕΣΦΑΓΜΕΝΗ, ΣΩΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΟΜΩΣ ΒΙΟΥΝΤΑ. X.".

’Ωδή α΄. ”Ηχος πλ. δ! Ύγράν διοδεύσας.

’Ελέους κατάπεμψον ύετόντοΰ θείου σου τόκουέπί πάντας τούς εύλαβώς
ύμνούντάς σε, Μήτερ Έσφαγμένη,καί τήν σεπτήν προσκυνοϋντας εικόνα σου.

Σκοπεύοντες δόξαν των ουρανών οί σέ άνυμνοϋντες,Έσφαγμένη, περιχαρώςάσπάζονται έκτυπον τό θειονκαί τήν θερμήν έκζητουσι πρεσβείαν σου.

Φωτόλαμπρος λύχνος ή σή είκών αύγάζει καρδίας,Έσφαγμένη,
τών μοναστών τής θείας μονής Βατοπεδίου, ούς έποπτεύεις ύψόθεν έκάστοτε.

Άφέσεως δός μοι πιειν ταχύτό ύδωρ, ΠαρθένεΈσφαγμένη, ώς τω ποτέ
μαχαίρςι σε πλήξαντι βιαίωςΕκκλησιάρχη τω μετανοήσαντι.

Γλυκεία μερόπων καταφυγή,ταις σαϊς, Έσφαγμένη,καταφεύγοντες προσευχαίς λαμβάνομεν χάριν ούρανόθεντά κέντρα πλήξαι τοϋ πλάνου άλάστορος.

’Ωδή γ.' Ούρανίας άψίδος.

Μή παρίδης δεήσεις των μοναστών, Δέσποινα,Μήτερ Έσφαγμένη,
καί πάντων των προσιόντων σοι ύπαρχεις γάρ ταχινή προστάτις, σκέπη και ρΰστις των χαριτων άβυσσον μεγαλυνόντων σου.

Έσφαγμένη, βοώ σοι' ώσπερ ποτέ φκτειρας μεταμεληθέντα βιαίως σοϋ πάλαι τρώσαντα τήν παναγίαν μορφήν Εκκλησιάρχην, μο ι πέμψον οικτιρμών τό πλήθός σου, ΐνα γεραίρω σε.

Νουνεχώς διαπλεϋσαι τό τής ζωής πέλαγος καί είς δρμον εύδιον φθάσαι αίωνιότητος τούς σέ ύμνοΰντας άεί, θαυματουργέ Έσφαγμένη,
μελιχροίς μελίσμασι πάντας άξίωσον.

Ή έν θρόνω κειμένη περικαλλεί, "Ανασσα, τοϋ Βατοπεδίου είκών σου δμμα γλυκύτατον Νίπτει ήμϊν δαψιλώς σής μητρικής συμπαθείας,Έσφαγμένη,
άπασι τοίς προσκυνοϋσί σε.

Διάσωσον Εκκλησιάρχην ώς πάλαι πληγώσαντά σε,Έσφαγμένη,
τούς σέ πιστώς ύμνοΰντας καί δώρησαι μετάνοιαν πασι σωτηριώδη.

Έπίβλεψον έν εύμενεια, πανύμνητε θεοτόκε,έπΐ τήν έμήν χαλεπήν τοΰ σώματος κάκωσιν καί ίασαι τής ψυχής μου τό άλγος.

Αίτησις καί τό Κάθισμα.

"Ηχος βΐ Πρεσβεία θερμή.


Εικόνα τήν σήν πιστώς κατασπαζόμενοι ύγείαν ψυχής καί σώματος λαμβάνομεν,Έσφαγμένη πάνσεμνε,καί παθών παντοίων λυτρούμεθα”
οθεν βοώμεν πίστει άκλινεί' άκέστωρ ήμών ύπάρχεις, Δέσποινα.

’Ωδή δ! Είσακήκοα, Κύριε.

Σοί,ό τλήμων ο ικέτης σου,νΰν προσπίπτω κράζων πταισμάτων άφεσιν,
Έσφαγμένη, ώνπερ έπραξασαϊς λιταϊς παράσχου πρός τόν Κύριον.

'Ως ποτέ συνεχύρησας,Έσφαγμένη Δέσποινα, σέ τόν τρώσαντα,
τά πολλά μου άτοπήματα καί ανόμους πράξεις μου συγχώρησον.

Στήσον όμβρους πταισμάτων μου, όμβρον τόν ουράνιον ή έν μήτρα σου δεξαμένη καί τούς αύλακας, Μητερ, της ψυχής μου πλήσον χάριτος.

’Ολοφύρομαι, Δέσποινα, άναμιμνησκόμενος της κακίας μου, Έσφαγμένη, πλήν κραυγάζω σοι’ αύξησον πρός πάντας τήν άγάπην μου.

’Ωδή ε! Φώτισον ή μάς.

Νύκτα πειρασμών,των δεινώς συνεχομένων με,διασκέδασον φωτί σών πρεσβειών,Έσφαγμένη, ίνα πόθω μακαρίζω σε.

Μόνη τών πιστών προστασία καί βοήθεια,Έσφαγμένη, ένδυνάμωσον ήμάς
άντιστήναι τη μανία τοϋ άλάστορος.

Έλκη χαλεπά, Έσφαγμένη, τής καρδίας μου άντιλήψεως έξάλειψον
τής σής τω φαρμάκω, Όρους Άθωνος ίάτειρα.

Τείχισον ήμάς έν τή σκέπη τής προνοίας σου,Έσφαγμένη, καί όπάλλαξον δεινών τούς ίκέτας σου στερήσεων, βοώμέν σοι.

’Ωδή στ! Τήν δέησιν.

Όδήγησον τάς ψυχάς τών δούλων σου, Έσφαγμένη, σωτηρίας πρός τρίβους, ή τοΰ όργίλου ποτέ δεξαμένη Εκκλησιάρχου τήν μήνιν,πρίν άφθονον μεταμελείας δωρεάν δως έκείνω καί δάκρυ άείροον.

Νυχθήμερον, Έσφαγμένη, δέησιν μονοτρόπων, ήν προσφέρουσι,δέξαΐ Βατοπεδίου μονής αί χορειαι καί πρός τόν θρόνον τοϋ Κτίστου προσάγαγε
αύτάς και. τόκου σου σεπτού, ώς μεσίτρια πάντων ύπάρχουσα.

Άνάγαγε τούς πεσόντας δούλους σου,Έσφαγμένη,
εις βυθόν άμαρτίας της βοήθειας σου τείνουσα χείρας καί άτραπούς μετανοίας δεικνύουσα αύτοϊς πρός ύψος νοητόν όδηγούσας και δόμους λαμπρότητος.

Νοσοΰ.σάν μου τήν ψυχήν θεράπευσον καί, σαρκίου μου άπέλασον άλγη,
Βατοπεδίου τής μάνδρας άκέστορ, άναβοώμεν, πιστώς άσπαζόμενοι τήν θαυματόβρυτον, άγνή Έσφαγμένη, καί θείαν εικόνα σου.

Διάσωσον Εκκλησιάρχην ώς πάλαι πληγώσαντά σε,
Έσφαγμένη, τούς σέ πιστώς ύμνοΰντας καί δώρησαι μετάνοιαν πάσι σωτηριώδη.

"Αχραντε, ή διά λόγου τόν Λόγον άνερμηνεύτως έπ’έσχάτων τών ήμερών
τεκοΰσα δυσώπησον ώς έχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αίτησις καί τό Κοντάκιον.

"Ηχος β Προστασία τών Χριστιανών.


Μετανοίας τής σωτηριώδους ύπάνοιξον,Έσφαγμένη, άγνή Μαριάμ, πύλας άπασι τοϊς έν πίστει άσπαζομένοις έκτυπον τό σόν καί ύμνοΰσιν ύμνοις μελιχροΐς τήν σήν ταχείαν άρωγήν καί άσίγητον εύνοιαν" δέξαι ούν τάς δεήσεις, Παρθένε, τών ύμνητών σου καί άπό πάσης τοΰ έχθροϋ,
Έσφαγμένη, βλάβης λύτρωσαι.

Προκείμενον

Μνησθήσομαι τοΰ όνόματός σου έν πάση γενεα καί γενεα.

Στίχος. Τό πρόσωπόν σου λιτανεύουσιν οί πλούσιοι τοΰ λαοΰ.


Εύαγγέλιον (Λουκ. α'39-56)

Δόξα. Ταις τής Θεοτόκου πρεσβείαις, Έλεήμον,...

Καί νΰν. Ταϊς τής Έσφαγμένης πρεσβείαις, Έλεήμον,..

Προσόμοιον


Στίχος. Έλεήμον, έλέησόν με, ό θεός, κατά τό μέγα έλεός Σου καί κατά τό πλήθος τών οίκτιρμών Σου έξάλειψον τό άνόμημά μου.

Σώσον με τόν άσωτον καί τόν όργίλον, Παρθένε, δοΰλόν σου τόν σπεύδοντα τήν σεπτήν είκόνα σου κατασπάσασθαι, ή ποτέ σώσασα
τόν ’Εκκλησιάρχην, τόν μαχαίρας σε πληγώσαντα άκμή σκαιότατα
έξ όργής κινούμενον, “Άνασσα* ώς γάρ οΰτος ήλθεν, Παρθένε,
εις έπίγνωσιν,λιταϊς ταϊς σαις κάμοί πύλας άνοιξον μετανοίας, δέομαι.

Σώσον, ό θεός, τόν λαόν Σου...

*Ωδή ζ! Παίδες ’Εβραίων.


"Ορμος άχείμαστος υπάρχεις ποντουμένων σάλω βίου ο ικετών σου καί θεμένων έν σοί τούς οίακας, Παρθένε, ψυχής αύτών εις άγρυπνον ώσπερ θείον κυβερνήτην.

Μάργαρον ώφθη, Έσφαγμένη, πολυτίμητον είκών σου ή άγια, ή πληγή παρειάς δεικνύουσα σής θείας καί έκροάς αιμάτων σου τοΐς πιστώς σε προσκυνοΰσιν.

'Ως κιβωτόν σε σωτηρίας άλλην έγνωμεν, Κυρία Έσφαγμένη, έκ τοΰ κατακλυσμού τήν σώσασαν τό γένος ήμών ζοφώδους θλίψεως καί θανάτου αιωνίου.

Συ μου χαρά, σύ μου καί τείχος, συ ψυχής μου άγαλλίαμα καί εΰχος,
Έσφαγμένη, βοώ, καί πόθω τήν σήν θείαν εικόνα ασπαζόμενος σέ δοξάζω εις αιώνας.

’Ωδή η! Τόν Βασιλέα.

Βυθω πεσόντες άμαρτημάτων παντοίων,Έσφαγμένη, πιστώς σοι βοώμεν
έγε ιρον σούς δούλους έκ βόθρου άπωλείας.

Ίσχύν πρεσβεύειν υπέρ ήμών, Έσφαγμένη,τών εικόνα τήν σήν προσκυνούντων,έχεις ώσπερ μήτηρ θεοΰ δεδοξασμένη.

Οί ’εύλαβώς σε έπίκαλούμενοι, Μήτερ, Έσφαγμένη, λαμβάνουσι ρώμην
καί ίσχύν τόν πλάνον έχθρόν καταπαλαίσαι.

Ύψόθεν πέμψον παντί πιστω, Έσφαγμένη,δαψιλώς τήν κατ’άμφω υγείαν,
ψυχικήν ειρήνην καί άκραν εύρωστίαν.

’Ωδή θ! Κυρίως Θεοτόκον.

Ναμάτων ζωηρρύτων έμπλησθήναι πάντας τούς προσκυνοϋντας τό θείον
σου έκτυπον, περικλεές Έσφαγμένη, ταχύ άξίωσον.

Ταπείνωσιν τελείαν δός μοι, Έσφαγμένη, καί μετανοίαςμοι πύλας ύπάνοιξον, ινα είσέλθω ό τάλας είς θεία δώματα.

Άγίασον τούς πόθφ νΰν άσπαζομένους τήν ίεράν, Έσφαγμένη, εικόνα σου
καί ράνον τούτους εύχών σου ψεκάσιν άνωθεν.

Χαράς μου, Έσφαγμένη, πάνσεπτον δοχεΐον,τοΰ σέ ύμνοΰντος τό άχθος έκδίωξον ναί προσκυνεΐν σε καρδίςι άγνή άξίωσον.

Αξιόν έστιν.... Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια.

"Εχει τήν εικόνα σου τήν σεπτήν τοΰ Βατοπεδίου τό σεμνεϊον ώς θησαυρόν θειον, Έσφαγμένη, Κυρία θεοτόκε, καί κρήνην θαυμασίων δντως άστείρευτον.

Σκότος ζοφερώτατον τής όργής σκέδασον λιταΐς σου καί άνάτειλον χρυσαυγή ήλιον ειρήνης, Κυρία Έσφαγμένη, ήμιν τοϊς προσιοϋσι σω έκτυπώματι.

Μάνδραν περιφρούρει τήν εύαγή τοΰ Βατοπεδίου, οιαν κόσμον περικλεή τήν σεπτήν πλουτοΰσαν εικόνα σου έν κόλποις,Παρθένε, Έσφαγμένη,
κόσμου διάσωσμα.

Δεΰτε, άσπασώμεθα εύλαβώς τήν σεπτήν εικόνα Έσφαγμένης τής θαυμαστής, τήν παντοίων νόσων βλυστάνουσαν ίάσεις ψυχών τε και σωμάτων χαί χάριν άφθονον.

Πύλας άνοιξόν μοι τής σωστικής μετανοίας, Κόρη, Έσφαγμένη θαυματουργέ,
ή έκ τοϋ θανάτου τοΰ αιωνίου πάλαι τόν τρώσαντα βιαίως σέ διασώσαντα.

Τρόμον έμποιεϊ μοι τω δυστυχεί,Έσφαγμένη Κόρη, τών αιμάτων ή έκροή έν τη παρεις σου και τής όργής μου νέφη διώκει τά ζοφώδη, προιε Μητρόθεε.

Πάσαι τών αγγέλων αί στρατιαί,Πρόδρομε Κυρίου,’Αποστόλων ή δωδεκάς,
οί "Αγιοι πάντες μετά τής Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις τό σωθήναι ήμάς.

Τό Τρισάγιον καί τό ’Απολυτίκιον.

"Ήχος πλ. α.' Τόν συνάναρχον Λόγον.


Έσφαγμένη Παρθένε, τό σόν έκτύπωμα φέρον αιμάτων τά ίχνη έν τη τρωθείση δεινώς παρειςί σου ύπ’όργίλου διακόνου σου Βατοπεδίου ή μονή
ώς ύπόδειγμα ήμϊν προβάλλει άοργησίας και μετανοίας ενθέου ήσπερ
άξίωσον ταχύ καί ήμάς.

Εκτενής καί ’Απόλυσις, μεθ’ήν ψάλλομεν τό έξής.

’’Ηχος β! Ότε έκ τοΰ Ξύλου.

Νέφη άποδίωξον όργής, τά θανάτου φέροντα όμβρον, ή τοΰ όργίλου ποτέ δεξαμένη μάχαιραν, θεογεννήτρια, Έσφαγμένη, καί πότισον ήμών τάς καρδίας νάμασι συνέσεως καί ταπεινώσεως, ινα πρός τόν πέλας άγάπη
καί τόν Λυτρωτήν άνθος θειον ουρανίου μύρου έκβλαστήσωμεν.


Δέσποινα, πρόσδεξαι...


Αμην…..


ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Μ. ΜΠΟΥΣΙΑ
ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΧΗΜΙΚΟΥ
ΑΘΗΝΑΙ 1993.
Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης