Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώργος
Γιώργος
Author
Αριθμός μηνυμάτων : 1634
https://www.proseyxi.com

Παρακλητικός Κανών εις την  Υπεραγίαν Θεοτόκον Κρεμαστή Πύργου Ηλείας Empty Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον Κρεμαστή Πύργου Ηλείας

Την / Το Σαβ Ιουν 01, 2019 11:59 am
Φήμη μηνύματος : 100% (1 ψήφοι)
Κανών παρακλητικός εις τήν Ύπεραγίαν Θεοτόκον, Ής ή Είκών καλείται «Κρεμαστή».

Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου.
Παρακλητικός Κανών εις την  Υπεραγίαν Θεοτόκον Κρεμαστή Πύργου Ηλείας Kremas10

Εΰλογήσαντος τοϋ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ' (142) Ψαλμόν.
Κύριε, είσάκουσον της προσευχής μου, ένώτισαι την δέησίν μου έν τη άληθεία σου, είσάκουσον μου έν τη δικαιοσύνη σου. Και μή είσέλθης είς κρίσιν μετά τοϋ δούλου σου, ότι ού δικαιωθήσεται ενώπιον σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ό εχθρός την ψυχήν μου έταπείνωσεν είς γήν τήν ζωήν μου. Έκάθισέ με έν σκοτεινοΐς, ώς νεκρούς αίώνος, και ήκηδίασεν έπ’ εμέ τό πνεύμα μου, έν έμοι έταράχθη ή καρδία μου. Έμνήσθην ήμερων άρχαίων, έμελέτησα έν πάσι τοις έργοις σου, έν ποιήμασι των χειρών σου έμελέτων. Διεπέτασα πρός σε τάς χείράς μου ή ψυχή μου ώς γη άνυδρός σοι. Ταχύ είσάκουσόν μου, Κύριε, έξέλιπε τό πνεΰμά μου. Μή άποστρέψης τό πρόσωπόν σου άπ’ έμοΰ, και όμοιωθήσομαι τοΐς καταβαίνουσιν είς λάκκον. Άκουστόν ποίησόν μοι τό πρωΐ τό έλεός σου, ότι έπΐ σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, όδόν εν ή πορεύσομαι, ότι πρός σέ ήρα την ψυχήν μου. Έξελοΰ με έκ των εχθρών μου Κύριε, πρός σέ κατέφυγον δίδαξόν με τοΰ ποιεΐν τό θέλημά σου, ότι σύ εί ό Θεός μου. Τό Πνεΰμά σου τό άγαθόν οδηγήσει με έν γή ευθεία ενεκεν τοΰ ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Έν τή δικαιοσύνη σου, έξάξεις έκ θλίψεως την ψυχήν μου. Καί έν τω έλέει σου έξολοθρεύσεις τούς έχθρούς μου. Και άπολεΐς πάντας τούς θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι έγώ δοΰλός σού εΐμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α'. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὀνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β'. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ'. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

καί τα ἑξῆς:

Ήχος δ'. Ό ύψωθείς έν τώ Σταυρώ.

Τής Θεοτόκου τή άγια ΕΙκόνι, τή παρά πάντων Κρεμαστήν καλουμένη, πανευλαβώς προσπέσωμεν βοώντες έκ ψυχής Δέσποινα Πανάχραντε, τήν παρούσαν Μονήν σου, σκέπε διάσωζε, από πάσης άνάγκης, καί των πταισμάτων αιτεί ίλασμόν, τοΐς προσιοΰσι, πιστώς τή σή χάριτι.

Δόξα, καί νΰν. "Ομοιον.
Εν τώ σπηλαίω θαυμαστώς αίωρεΐτο, ή χαριτόβρυτος Είκώνν σου Παρθένε, ήν εύλαβεΐς ποιμένες πάλαι εύραντο ή πιστώς προσπίπτοντες, ψυχικήν εύφροσύνην, εξ αύτής λαμβάνομεν, καί παθών θεραπείαν. Άλλ’ ώς προστάτις Δέσποινα ήμών, τούτης τής Μάνδρας, άπαύστως προίστασο.

Εἶτα ὁ Ν΄ (50)  Ψαλμὸς
Ἐλέησόν με ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός σου, καί κατά το πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου, καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι την ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω, καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστί διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον, καί τό πονηρόν ἐνώπιόν σου ἐποίησα· ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας· τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καί καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου, καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου σου, καί τό Πνεῦμα σου τό ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου, καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου, καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις, καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην, ὁ Θεός, οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου την Σιών καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριόν σου μόσχους.

καί ό κανών οΰ ή άκροστιχίς.
«Τήνδε Μονήν σου Παρθένε σώζε. Γερασίμου».

’Ωδή α'. Ήχος πλ. δ'. Ύγράν διοδεύσας.

Τή θεία είκόνι σου καί σεπτή, ήνπερ Θεοτόκε, όνομάζομεν Κρεμαστήν, προσπίπτοντες πίστει σοι βοώμεν Τά σά ελέη ήμΐν Κόρη δώρησαι.

Ηγιάσται Κόρη ή σή Είκών, τή επισκοπή σου, καί παρέχει άγιασμόν, τοΐς πίστει καί πόθω προσιοΰσι, καί έκζητοΰσιν έκ ταύτης τήν χάριν σου.

Νοήσαι ού δύναται νους βροτών, τάς εύεργεσίας, ας παρέχεις πάσιν ήμϊν, έκ τής σής Είκόνος Θεοτόκε, ήν εύλαβώς προσκυνοϋντες ύμνοΰμέν σε.

Δοχεΐον ύπήρξα πόσης φθοράς, άλλα σύ Παρθένε, λύτρωσαί με τής τοϋ έχθροϋ, μανίας πολλή σου συμπάθεια, τον τή σεπτή σου Εικόνα προσπίπτοντα.


’Ωδή γ' Ουρανίας άψΐδος.
Εν τω σπηλαίαω τό πάλαι, ή σή Είκών κέκρυπται, καί φωτί όφθεΐσα ποιμέσι, πασιν έγνώρισται, χάριν καί έλεος, άγιασμόν καί ειρήνην, Κρεμαστή πηγάζουσα, τοΐς πίστει σπεύδουσι.

Μέγα θαϋμα Είκών σου, ώς άληθώς έδειξε· ξένως αίωρεΐτο γάρ Κόρη, δυνάμει κρείττονν ένθεν ώνόμασται, κλήσει σεπτή καταλλήλως, Κρεμαστή Πανάχραντε, ήμας εύφραίνουσα.

Ο vαός σου ό θείος, καί ιερός ’Άχραντε, οίάπερ λυχνίαν κατέχει, τό σόν Έκτύπωμα, ω καταφεύγοντες, φωτός πληρούμεθα θείου, καί παθών ζοφώσεως, άπολυτρούμεθα.

Νοσημάτων καί πόνων, καί συμφορών ρύονται, οί τή σή Είκόνι Παρθένε, θερμώς προστρέχοντες· διό άγάλλεται, ή σή Μονή κεκτημένη, θησαυρόν άσύλητον, ταύτην καί καύχημα.


Διάσωσον ώ Κρεμαστή Θεοτόκε πάσης ανάγκης, τούς εν πίστει τή σή Είκόνι προσπίπτοντας, καί πασι δίδου τήν θείαν σου εύλογίαν.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.


Αίτησις καί τό Κάθισμα.
Ηχος β'. Πρεσβεία θερμή.

Είκόνα τήν σήν, ώς ιερόν εχέγγυον, τής σής προς ήμας,  πλουτοϋντες άντιλήψεως, από ψυχής βοώμέν σου Τήν παρούσαν Μονήν σου Πανύμνητε, μή διαλίπης φρουρούσα άεί, έκ πάσης κακίας τού άλάστορος.

Ώδή δ'. Είσακήκοα Κύριε.
Εικών σου ή πάντιμος, των δαιμόνων ώφθη φυγαδευτήριον, ιατρεΐον δέ άδάπανον, Κρεμαστή, τοΐς πίστει καταφεύγουσι.

Νάμα θειον καί αυλόν, τή έπισκιάσει σου άεί πρόεισι, Κρεμαστή έκ τής Είκόνος σου, καί δροσίζει Κόρη τάς ψυχάς ήμών.

Σκέπη εσο καί στήριγμα, ταύτη τή Μονή σου Θεοχαρίτωτε, τή ώς μέγα καταφύγιον, κεκτημένη Κόρη τήν Εικόνα σου.

Οi νοσοΰντες προσπέσατε, τή σεπτή Είκόνι τής Θεομήτορος, ϊνα λάβητε τήν ϊασιν, ήτις Κρεμαστή προσφόρως κέκληται.


Ώδή ε'. Φώτισον ήμάς.
Υπουλον εχθρόν, τον άεί κατά τής Μάνδρας σου, τεκταινόμενον πίκρας επίβουλός, κραταιά σου Θεοτόκε χειρί σύντριψον.

Πΰρ τό άπειλοϋν, τή Μονή σου πάλαι έστησας· καί νΰν σβέσον τάς φλογώδεις καθ’ ήμών, επιθέσεις τοϋ δολίου πολεμήτορος.

Αλυπον ζωήν, μετανοία καί σεμνότητι, διανύειν ένδυνάμωσον ήμάς, ας τω πόθω σου 'Αγνή ωδε συνήθροισας.

Ρώσιν ψυχικήν, καί ύγείαν νέμει σώματος, Κρεμαστή ή σή πανίερος Εικών διά τοϋτό σου τά θαύματα κηρύττομεν.


Ώδή στ'. Τήν δέησιν.
Θαυμάτωv, άναβλυστάνουσα βεϊθρα, Κρεμαστή ή σή Εικών ή αγία, τήν τοϋ πυρός άπειλήν καταπαύει, καί διαλύει δεσμά τής στειρώσεως· καί νΰν ήμάς καρποφορεϊν, άρετής τούς καρπούς ένδυνάμωσον.

Εν χρόνοις, άδήλοις κέκρυπται Κόρη, έν σπηλαίω ή αγία Είκών σου, και έν φωτί έπαλλήλω ποιμέσι, φανερωθεΐσα χαράς πάντας έπλησε χάριν γάρ βρύει δαψιλή, καί σκεδάζει παθών την σκοτόμαιναν.

Νοσοΰσι, τήν θεραπείαν δωρεΐται, και δαιμόνων άπευλαύνει τά σμήνη, ή σή άγια Είκών Θεοτόκε, ήν ή Μονή σου ώς θειον οχύρωμα, κατέχουσα καί θησαυρόν, τήν θερμήν σου κηρύττει άντίληψιν.

ΕνθέΩ, χειρί Λουκά τού πανσόφου, ή Είκών σου Θεοτόκε γραφεΐσα, τήν σήν πλουσίαν έπλούτησε χάριν, καί αγιάζει τούς ταύτη προσπίπτοντας, καί πάσι δέδοται ήμΐν, ώς πηγή αληθούς παρακλήσεως.


Διάσωσον ώ Κρεμαστή Θεοτόκε πάσης άνάγκης, τούς έν πίστει τή σή Είκόνι προσπίπτοντας, καί πάσι δίδου τήν θείαν σου ευλογίαν.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.


Αίτησις καί τό Κοντάκιον.
Ήχος β'. Τοΐς των Αιμάτων σου.

Ω ς καταφύγιόν μέγα Πανάχραντε, καί ίλαστήριον θειον  κατέχουσα, ή ποίμνη ή σή τήν Εικόνα σου, τήν σήν καρποϋται ταχεΐαν άντίληψιν αύτής γάρ ύπάρχεις τό στήριγμα.


Προκείμενον.
Τό πρόσωπόν σου λιτανεύουσιν οί πλούσιοι τού λαού.
Στίχ. Μνησθήσομαι τού ονόματος σου...

Εύαγγέλιον κατά Λουκάν.

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀναστᾶσα Μαριάμ, ἐπορεύθη εἰς τὴν Ὀρεινὴν μετὰ σπουδῆς εἰς πόλιν Ἰούδα καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἐγένετο, ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνὴ μεγάλη καὶ εἶπεν· εὐλογημένη Σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας Σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρὸς μέ; Ἰδοὺ ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ Σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτὴ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριὰμ• μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῳ Σωτήρι μου, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί, ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεία ὁ Δυνατός καὶ ἄγιον τὸ ὄνομα Αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

Δόξα.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί νύν.
Ταΐς τής Παναχράντου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.


Στιχ. Έλέησόν με ό Θεός κατά τό μέγα έλεος σου...
Προσόμοιον.

Ήχος πλ. β'. Όλην άποθέμενοι.

Δίδου ήμΐν πάντοτε, τήν σήν βοήθειαν Κόρη, καί τήν ταχυτάτην σου, καί θερμήν άντίληψιν, εν ταΐς θλίψεσι, καί άεί δίωκε, τήν δεινήν μανίαν, καθ’ ήμών τού παναλάστορος ιδού γάρ άπαντες, τή θαυματοβρύτω Είκόνι σου, δέει πολλω ίστάμεθα, τήν σήν αρωγήν έκδεχόμενοι, καί πιστώς βοώμεν Μή παύση Θεοτόκε συμπαθώς, τού έποπτεύειν έκάστοτε, τήν παρούσαν Μάνδραν σου.


Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν Σου...
’Ωδή ζ' Οί έκ τής Ίουδαίας.

Σωτηρίας σε πύλην. Θεοτόκε είδότες πιστώς προστρέχομεν, τή θεία σου Είκόνι, ώς άν άπαλλαγώμεν, των έν βίω κακώσεων, καί πυριφλέκτων βελών,εχθρού τού βροτοκτόνου.

Ως έρρύσω τό πάλαι, δαιμονώντας Παρθένε τής πίκρας μάστιγος, ουτω και νυν τής τούτων, κάκιστης έπηρείας, τούς ίκέτας σου λύτρωσαι, τούς προσιόντας πιστώς, τή θεία σου Εικόνι.

Ζήν ήμάς θεαρέστως, άρετών έπιδόσει και φόβω κρείττονι, δυνάμωσον Παρθένε, και πάση όμονοία, και ψυχής καθαρότητι, ώς άν τής άνω ζωής, όφθώμεν κληρονόμοι.

Εν σπηλαίω ύπήρχε, κεκρυμμένη ή θεία Είκών σου "Αχραντε, έν ω Μονήν άγίαν, τή ταύτης φανερώσει, τή βουλή σου άνήγειραν, εις εύφροσύνην ψυχών, καί φως και σωτηρίαν.


’Ωδή η'. Τον Βασιλέα.
Πέρας καί σκέπην, και άκλυδώνιστον όρμον, τήν Εικόνα σου πλουτοϋσα ή Μονή σου, ρύεται Παρθένε, τρικυμιών τού βίου.

Ελαμψε πάσι, φώς μυστικής ευφροσύνης, ή σή Δέσποινα Είκών φανερωθεΐσα, ής ή χάρις φλέγει, δαιμονικήν μανίαν.

Ροϋν άμαρτίας, τον κατακλύζοντα Κόρη, τήν καρδίαν μου ξήρανον δυσωπώ σε, τή έπισκιάσει, τών θείων οίκτιρμών σου.

Από παντοίων, έπιφορών καί κινδύνων, διαφύλαττε άσήμαντον Παρθένε, τήν σεπτήν σου Μάνδραν, τήν σοι άνακειμένην.


’Ωδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον.
Στενώσεως άπάσης, ρύου Θεοτόκε, τούς προσκυνοϋντας τήν θείαν Εικόνα σου, ή Κρεμαστή παρά πάντων προσφόρως κέκληται.

Ιδού τή σή Εικόνι, πίστει παρεστώτες, τήν σήν αίτοϋμεν Παρθένε βοήθειαν, ήν αεί δίδου τοΐς πόθω σε μεγαλύνουσι.

Μονήν σου τήν άγίαν, φύλαττε καί σκέπε, επιβουλών καί παντοίων κακώσεων, καί ταύτη δίδου Παρθένε τήν εύλογίαν σου.

Ούράνωσον Παρθένε, ήμών τάς καρδίας, και έναρέτως βιοϋν καταξίωσον, τάς έν τη Μάνδρα σου ταύτη οίκούσας ”Αχραντε.

Υμνοϋμεν τής πολλής σου, Κρεμαστή, εύνοιας, προς την Μονήν σου έκφάνσεις καί χάριτας, καί εύλαβώς καθ’ έκάστην χαΐρε βοώμέν σοι.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον, καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ, καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, την ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, την ὄντως Θεοτόκον, σέ μεγαλύνομεν.

καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια.

Χαίρει Θεοτόκε ή σή Μονή, έχουσα έν κόλποις, τήν Είκόνα σου τήν σεπτήν, ώς στηλογραφίαν, τής θείας σου εύνοίας, καί ταύτη καθ’ έκάστην, προστρέχει ’Άχραντε.

Πάλαι έν σπηλαίω ή σή Είκών, Παρθένε κρυβεΐσα, πεφανέρωται έν φωτί, τοΐς πιστοΐς ποιμέσι, διώκουσα τον ζόφον, παθών καί νοσημάτων, ήμών έκάστοτε.

Ως αίωρουμένην θεία ροπή, είδον οί ποιμένες, τήν Εικόνα σου τήν σεπτήν, Κρεμαστήν προσφόρως, αύτήν Θεογεννήτορ, ώνόμασαν ύμνοΰντες, τά μεγαλεία σου.

Ρύει ιαμάτων τάς δωρεάς, τή έπιφοιτήσει, τής σής χάριτος μυστικώς, ή σεπτή Είκών σου, 'Αγνή Θεογεννήτορ, καί πάντων τάς αιτήσεις, πληροί έκάστοτε.

Πυρός καταπαύσει τήν απειλήν, δαίμονας έλαύνει, ή Είκών σου ή θαυμαστή, καί τάς στειρευούσας, εύτέκνους ποιεί Κόρη· διό ύμνολογοϋμεν, τά σά θαυμάσια.

Φύλαττε καί σκέπε τήν σήν Μονήν, πάσης δυσχερείας, καί στενώσεως Κρεμαστή, καί τοΐς προσιοΰσι, τή θεία σου είκόνι, δίδου αεί Παρθένε, χάριν καί έλεος.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό τρισάγιον,
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί...

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

τά συνήθη τροπάρια, έκτενής καί άπόλυσις, μεθ’ ήν τό έξής:

Ήχος β '. "Οτε έκ του ξύλου.
Πάντας τούς προσπίπτοντας πιστώς, τη σή παναγία Είκόνι, Θεοχαρίτωτε, ρύου πόσης θλίψεως καί περιστάσεως, καί δαιμόνων κακώσεως, καί πόσης ανάγκης, οία Μήτηρ εύσπλαγχνος, τοϋ Παντοκράτορος, σκέπε δε βελών τοΰ Βελίαρ, ταύτην τήν αγίαν Μονήν σου, την όλοσχερώς άνακειμένην σοι.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Την πάσαν ελπίδα μου είς σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.


Δι’ ευχών τών 'Αγίων Πατέρων ημών.
Κύριε Ίησοΰ Χριστέ ό Θεός ημών έλέησον ημάς.
’Αμήν.

Δίστιχον.
Κρεμαστή Παντάνασσα Θεογεννήτορ
Γεράσιμον οίκτερόν σε άνυμνοϋντα.

Άπολυτίκιον Παναγίας «Κρεμαστής».
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.

Φωτί πεφανέρωται, έν τώ σπηλαίω ποτέ, ποιμέσι Πανάχραντε, αίωρουμένη φρικτώς, Είκών σου ή πάντιμος. "Οθεν ταύτην προσφόρως, Κρεμαστήν προσφωνοΰμεν, χάριν αεί τρυγώντες, καί πιστώς σοι βοώμεν χαΐρε Κεχαριτωμένη, ό Κύριος μετά σοΰ.

_________________
Η Δύναμη του Κυρίου μας Ημών Ιησού Χριστού και όλων των Αγίων ας είναι μαζί μας Πάντοτε!!!!
Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης