Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώτα
Γιώτα
ΤeamOwner
ΤeamOwner
Αριθμός μηνυμάτων : 187

Παρακλητικός Κανών εις την Υπέρ Αγίαν Θεοτόκο την Αρβανίτισσαν Empty Παρακλητικός Κανών εις την Υπέρ Αγίαν Θεοτόκο την Αρβανίτισσαν

Την / Το Κυρ Οκτ 21, 2012 10:17 am
ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ  ΤΗΝ ΑΡΒΑΝΙΤΙΣΣΑΝ


Την έν Καρυαΐς της Χίου οπτανομένην.

(ΤΗς ή ιερά σύναξις έπιτελεΐται την πρώτην
Κυριακήν μετά την των Αγίων Πάντων).

Ποίημα
Καθηγουμένης Ισιδώρας Μοναχής Αγιεροθειτίσσης.



Ο ίερεύς: Ευλογητός ό Θεός ήμών πάντοτε, νΰν καί άεί καί εις τούς αιώνας, των αιώνων.

Ό άναγνώστης: ’Αμήν.

Ψαλμός ρμβ'. (142)

Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου...

Καί ευθύς τό: Θεός Κύριος καί έπέφανεν ήμΐν
ευλογημένος ο έρχομενος, έν ονοματι Κυρίου.

Τό έπαναλαμβάνομεν άνά στίχον.

Στίχος α'. έξομολογεΐσθε τω Κυρίω καί έπικαλεΐσθε τό όνομα τό άγιον αύτοΰ.

Στίχος β. πάντα τά εθνη έκύκλωσάν με
και τω ονοματι Κυρίου ήμυνάμην αυτούς.

Στίχος γ. παρά Κυρίου έγένετο αυτη και εστι θαυμαστή έν οφθαλμοΐς ήμών.

Κατόπιν τά Τροπάρια.

Ηχος δ'. Ό ύψωίεις έν τω Σταυρω...


Ικετικώς τη ση εικόνι προσπίπτω, τήν σήν άνεί-
καστον αιτούμενος χάριν, τοΰ έκφυγεΐν τον κλύδωνα, παντοίων δεινών κράζων έκ βαθέων μου, Παναγία Παρθένε, Κόρη Άρβανίτισσα, άντιληπτωρ γενοΰ μοι• και θεοδρόμους δεΐξόν μοι οδούς, ώς τετοκυΐα, Χριστον τον Θεάνθρωπον.


Δόξα Πατρι και Υιώ και Άγίω Πνεύματι.
(Όμοιον)


Η ιερά καί Άγιόνησος Χίος, τη παρουσία σου  Παρθένε καυχαται, καί συγκαλεΐ προς αϊνεσιν, λατρείας ήμας• σύ γάρ έποπτάνεσαι, έν
αύτη Παναγία, κάλλει ώραιότητος, διαλάμπουσα πάνυ- Άρβανιτίσσης φέρουσα στολήν, ώσπερ νεανις, σεμνή λιγυρόκορμος.


Και νυν.


Ού σιωπησομέν ποτε, Θεοτόκε, τάς δυναστείας
σου, λαλεΐν οι άνάξιον ειμή γάρ σύ προιστασο πρεσβεύουσα, τις ήμας έρρύσατο έκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν εως νΰν έλευθέρους;
Ούκ άποστώμεν, Δέσποινα, έκ σοΰ• σούς γάρ δούλους σώζεις άεί, έκ παντοίων δεινών.


'Ο ’Αναγνώστης.


Ψαλμός N' (50)

Ελέησόν με ό Θεός κατά τό μέγα ελεός Σου ....

Και άρχόμεθα τον κανόνος. Ου ή άκροστιχίς:

«Άρβανίτισσαν Παναγίαν έν υμνοις τιμώ. ’Ισιδώρας».

Ήχος πλ. δ'. ’Ωδή α'. Ύγράν διοδεύσας.


'Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Αγίων ή δόξα καί ή τιμη, Άγγέλων ό υμνος  τών άνθρώπων καταφυγή, ύπάρχεις άεΐ έν άσφαλεία' ω Άρβανίτισσα Κόρη Παντάνασσα.

Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Ρημάτων έπάκουσον της έμης, φωνης Παναγία  Άρβανίτισσα της οικτρας, και δός μοι πρεσβείαις μητρικαις σου• έλευθερίαν παθών τών θλιβόντων με.

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Βαρβάρων έρρύσω έπιδρομης, τήν νησον της Χίου έν χειρί σου τη κραταια, πιστοις Άρβανίτισσα Παρθένε- κηδεμονίας σου δοΰσα τήν πρό
νοιαν.


Δόξα Πατρι και Ύίώ και Άγίω Πνεύματι.

Απαύστως δυσώπησον τον Θεόν, "Ον εσχες χερσί σου Άρβανίτισσα Μαριάμ, το ελεος δοΰναι ήμιν πασι• τοις μεγαλύνουσι πόθω τήν σκέπην σου.

Και νΰν και άεί, και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Άμην.

Ναμάτων πληρέστατος ποταμός, χρηστότητος ρειθρον άγαθότητος προχοη, ύπάρχει ό "Άγιος Ναός σου• ό έν τη Χίω σεμνή Άρβανίτισσα.

’Ωδή γ'. Ουρανίας άψιδος...

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.


Ιερεις και Λευιται, τήν σήν μορφήν σέβουσι, και οι Βασιλεις όμοφρόνως, σε λιτανεύουσιν,
οι δε πιστοι συνωδά, τοΰ Άρχαγγέλου το Χαιρε,
έν χαρα φωνοΰσι σοι, ω Άρβανίτισσα.


'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Της σης δόξης το πληρες, και της τιμης Δέσποι¬να, της ύπερβαλλούσης τον πλοΰτον, πάντες θαυμάζουσιν, οτι Πατρος τη βουλη, ω Άρβανίτισ¬σα Κόρη, έν σαρκι έκύησας, Λόγον συνάναρχον.

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Ισχυρά έν πολέμοις, και έν δεινοις αθραυστος,  πέλει Άρβανίτισσα Κόρη, ή προστασία σου, οτι λοιμοΰ φοβεροΰ, τήν νησον Χίον έρρύσω, τήν κατ’ αμφω νέμουσα, ρώσιν τοις χρηζουσιν.

Δόξα Πατρι και Ύιω και Άγίω Πνεύματι.

Σελασφόρος νεφέλη, τον νοητον "Ήλιον, τοις έν τοις σκια καθημένοις, ω Άρβανίτισσα, έξανατέλλεις διό, τη σκοτισθείση ψυχη μου, ίλαρον άνάτειλον, φώς έπιγνώσεως.

Και νΰν και άεί, και εις τούς αιώνας των αιώνων. Άμην.

Σεμνοτάτη ή θέα, της σης μορφης πέφυκε, και το άξιέραστον κάλλος, το τοΰ προσώπου σου, ύπερεκπληττει βροτούς, ω Άρβανίτισσα Κόρη, έξιστα Άγγέλων τε, θεια στρατεύματα.

Επίφανον, ήμιν το κάλλος της θείας σου ευπρεπείας, τοις τιμώσι σε έν ωδαις σεμνή Άρβανίτισσα, και αυγασον φέγγος της άληθείας.

Επίβλεψον έν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε,
έπι τήν έμήν χαλεπήν τοΰ σώματος κάκω-
σιν, και ιασαι της ψυχης μου το αλγος.


Ό ιερεύς μνημονεύει.
Μεθ’ ο: Κάθισμα. Ήχος 6'. Πρεσβεία θερμή...


Της Χίου λαός, άγάλλεται τη σκέπη σου, 'Ελλάδος ή γη, λαμπρύνεται τη δόξη σου, και χαρας σοι ασματα• προσφωνούσα κράζει εκάστοτε, τη ση προνοία φύλαττε 'Ρωμηών, το γένος Παρθένε Άρβανίτισσα.

’Ωδή δ'. Εισακηκοα Κύριε...

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.


Αδιστάκτω τη πίστει σοι, Κόρη Άρβανίτισσα καταφεύγουσιν της 'Ελλάδος τά στρατεύματα, και της νήσου Χίου τά πληρώματα.

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Ναυτιώντι με κλύδωνι, τών πειρατηρίων και περιστάσεων Άρβανίτισσα παράσχου μοι, βοηθείας χειρα σου τήν αμαχον.

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Πεπτωκότα με πάθεσι, και τοις άμαρτημασιν άπολλύμενον σαΐς πρεσβείαις Άρβανίτισσα, Παναγία πάλιν με άνάστησον.

Δόξα Πατρι και Ύιω και Άγίω Πνεύματι.

Ανδρικώ με φρονηματι, και ψυχη γενναία έμπολιτεύεσθαι- Παναγία ’Άρβανίτισσα, καταξίωσόν με τον ικέτην σου.

Και νΰν και άεί, και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Άμην.

Νικητην με άνάδειξον, κατά τοΰ άλάστορος Άρβανίτισσα- Παναγία ή τω κράτει σου, τοΰ έχθροΰ νικώσα τά βουλεύματα.

’Ωδή ε'. Φώτισον ήμας...

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Ασμασι καινοΐς, Παναγία Άρβανίτισσα, σήν
ύπέρμαχον δοξάζομεν ισχύν, άνευφημοΰντες, τήν ταχείαν σου άντίληψιν.


'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Γήρατος ισχύς, χαλινός τε της νεότητος, πενομένων τε τροφος και βοηθός, άει ύπάρχεις, Παναγία Άρβανίτισσα.


'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Ιλεων ήμϊν, Παναγία Άρβανίτισσα, τον Θεον  "Ονπερ άπέτεκες σαρκί, ταϊς Μητρικαϊς σου, παρακλησεσιν άπέργασαι.

Δόξα Πατρι και Ύιω και Άγίω Πνεύματι.

Αγαν έν δεινοϊς, και έν μάχαις σύ προΐστα-
σαι, Παναγία Άρβανίτισσα σεμνή, έκ τών κινδύνων, άει σώζουσα τούς "Ελληνας.


Και νΰν και άεί, και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Άμην.

Νεκταρ  νοητον,
ύπερ έννοιαν γλυκύτητα, ευ¬φροσύνην και χαράν πνευματικην, εικών σου βλύζει, Παναγία ’Άρβανίτισσα.


’Ωδή στ'. Τήν δέησιν...

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.


Επίστασαι, φανερώς εκάστοτε, έν ήμέρα και νυκτι Παναγία- ώς λιγυρά, και πανέμορφος Κόρη, το μελανόχρωμον φέρουσα ένδυμα• και νέμουσα λαμπροφανη• Άρβανίτισσα χάριν και ευνοιαν.

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Νεκρώσεως, και φθορας τον ανθρωπον, τω σω τόκω ελυτρώσω Παρθένε ζωοποιόν,Αναστάσεως χάριν,και αιώνιαν παρέχουσαν λύτρωσιν ω Αρβανίτισσα σεμνή αγαθότητος πλήρες κεφάλαιον.

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Υφάνασα, έξ άγνών αιμάτων σου, τω τών
ολων Βασιλεϊ άλουργίδα• βασιλικην, περιβέβλησαι χάριν, και ουρανίας τιμης κοσμιότητα• έν ευπρεπεία, ιερα• Παναγία σεμνή Άρβανίτισσα.


Δόξα Πατρι και Ύιω και Άγίω Πνεύματι.

Μητρόθεε,Παναγία Δέσποινα, Αρβανίτισσα Παρθένε Μαρία δόξαν ημίν την αμείωτον
διδου, και κατά χάριν θεούς ήμας ποιησον τούς σέβοντας πανευλαβώς• το σεπτόν σου και άγιον "Ονομα.


Και νΰν και άεί, και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Άμην.

Νυστάξαντες, ραθυμίας πάθεσι, και τη λήθη
της άγνοιας πεσοντες• διδου ήμιν, συμπαθείας σου χειρα, ω Άρβανίτισσα Κόρη φιλάγαθε• ινα νυμφώνα τοΰ φωτός• σύν φρονίμοις παρθένοις οικίσωμεν.

Επίφανον, ήμϊν το κάλλος της θείας σου ευπρεπείας, τοϊς τιμώσι σε έν φδαϊς σεμνή Άρβανίτισσα, και αυγασον φέγγος της άληθείας.

Αχραντε, ή διά λόγου τον Λόγον άνερμηνεύτως, έπ’ έσχάτων τών ήμερών, τεκοΰσα, δυσώπησον, ώς έχουσα μητρικήν παρρησίαν.


Ο ιερεύς και πάλιν μνημονεύει.
Μετά δε τήν έκφώνησιν:
Κάθισμα. Ηχος 6'. Προστασία των Χριστιανών...


Δυναστείας της δαιμονικης ήλευθέρωσας, τήν βροτείαν φύσιν τοΰ Άδάμ Θεονύμφευτε, σύ
γάρ μονη ύπερφυως άπέτεκες έν γη• Θεον αναρχον μετά σαρκός, και έπανηγαγες ήμας, εις τήν πρώτην λαμπρότητα, πύλη της σωτηρίας, άνθρώπων τε ευκληρία, και προς Θεον καταλλαγη, Παναγία Άρβανίτισσα.


Εΐτα το Ά' ’Λντίφωνον τών Αναβαθμών τοΰ δ' ήχου.

Εκ νεότητός μου, πολλά πολεμεϊ με πάθη• άλλ’ αυτος άντιλαβοΰ, και σώσον, Σωτηρ μου. (δίς)

Οι μισοΰντες Σιών, αισχύνθητε άπο τοΰ Κυ-
ρχου• ως χορτος γάρ, πυρι εσεσθε άπεξηραμμένοι. (δίς)

Δόξα.


Αγίω Πνεύματι, πασα ψυχή ζωοΰται, και καθάρσει, ύψοΰται, λαμπρύνεται, τη Τριαδικη μονάδι, ιεροκρυφίως.

Και νυν.

Αγίω Πνεύματι, άναβλύζει, τά της χάριτος,  ρείθρα, άρδεύοντα απασαν τήν κτίσιν, προς ζωογονίαν.

Και ευθύς το Προκείμενον.

Μνησθήσομαι του ονοματός σου εν πάση γενεά και γενεά (δις).

Στίχ. Άκουσον, Θύγατερ, και ΐδε, και κλίνον το οΰς σου, και έπιλάθου τοΰ λαοΰ σου, και τοϋ οϊκου τοΰ πατρός σου και επιθυμήσει ό Βασιλεύς τοΰ κάλλους σου.
.
Εΐτα• έκ τον κατα Λουκαν άγιου Ευαγγελίου, το Ανάγνωσμα.


Εν ταϊς ήμέραις έκείναις, άναστασα Μαριάμ,
έπορεύθη εις τήν ορεινήν μετά σπουδης, εις πόλιν ’Ιούδα• και εισηλθεν εις τον οΐκον Ζαχαρίου, και ήσπάσατο την ’Ελισάβετ. Και έγένετο, ώς ήκουσεν ή ’Ελισάβετ τον άσπασμόν της Μαρίας, έσκίρτησε το βρέφος έν τη κοιλία αυτης• και έπλησθη Πνεύματος Άγίου ή ’Ελισάβετ, και άνεφώνησε φωνη μεγάλη, και εΐπεν Ευλογημένη σύ έν γυναιξι και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.Και πόθεν μοι τοΰτο, ινα ελθη ή μητηρ τοϋ
Κυρίου μου πρός με; ’Ιδού γάρ, ώς έγένετο ή φωνή τοϋ άσπασμοϋ σου εις τά ωτά μου, έσκίρτησε το βρέφος έν άγαλλιάσει έν τη κοιλία μου. Και μακαρία ή πιστεύσασα, οτι εσται τελείωσις τοϊς λελαλημένοις αυτη παρά Κυρίου. Και εΐπε Μαριάμ• Μεγαλύνει ή ψυχή μου τον Κύριον, και ήγαλλίασε το πνεϋμά μου έπι τω Θεω τω σωτηρί μου. "Οτι έπέβλεψεν έπι τήν ταπείνωσιν της δούλης αυτου ιδουγάρ άπο τοϋ νϋν μακαριοϋσι με πασαι αι γενεαί. "Οτι έποίησέ μοι μεγαλεία ό Δυ¬νατός, και αγιον το όνομα αυτοϋ. "Εμεινε δε Μα¬ριάμ σύν αυτη ώσει μήνας τρεις, και ύπέστρεψεν εις τον οΐκον αυτης.


Και εΐτα• Ηχος β

Δόξα Πατρι και Ύιω και Άγίω Πνεύματι.

Της Άρβανιτίσσης, πρεσβείαις ’Ελεημον, έξάλειψον τά πλήθη τών έμών έγκλημάτων.

Και νϋν και άεί


Ταϊς της Θεοτόκου, πρεσβείαις ’Ελεημον, έξάλειψον τά πλήθη τών έμών έγκλημάτων.

Στιχ. Ελέησον με ο Θεος, κατά το μέγα ελεος σου, και κατά το πληθος τών οικτιρμών σου έξάλειψον το άνόμημά μου.
Προσόμοιον. Ηχος πλ. β. "Ολην άποθέμενοι.


Χίος έπαγάλλεται, ή θεοτίμητος νησος, Καρυών χωρίον τε, άγλαώς δεδόξασται τη ση  χάριτι• έν αυτη εκτισται, ό σεπτος Ναός σου,  Παναγία Άρβανίτισσα- εικών τε θεία σου, μεγα- λοπρεπώς τεθησαύρισται• έξ ης άναπηγάζουσι,
ρεϊθρα δωρεων τά άκένωτα- τούτων μετασχοντες, βοώμεν σοι το χαϊρε Μαριάμ, ευλογημένη
Πανάμωμε, βροτών ή άνάκλησις.

Ουδεις προστρέχων έπι σοι, κατησχυμένος  άπο σοϋ έκπορεύεται, άγνή Παρθένε Θεο¬τόκε• άλλ’ αιτεϊται τήν χάριν και λαμβάνει το
δώρημα, προς το συμφέρον της αιτησεως.

Μεταβολή τών θλιβομένων, άπαλλαγή τών άσθενούντων, ύπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθέ¬νε, σώζε πόλιν και λαόν, τών πολεμουμένων ή ειρηνη, τών χειμαζομένων ή γαληνη, ή μόνη προ¬στασία τών πιστών.


'Ο Ίερεύς: Σώσον ό Θεός...

’Ωδή ζ'. Οι έκ της ’Ιουδαίας.

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.


Ο χριστώνυμος κλήρος, και λαός εν τη Χίω συνεπαγάλλονται, τη μνήμη σου τη θεία Παρθένε Παναγία,Αρβανίτισσα Δέσποινα και εορτίοις ωδαίς,αιναίσουσι σε συμφώνως.

Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.

Ιατρείας παρέχεις, δωρεάν τοϊς νοσοϋσιν ω IΆρβανίτισσα, Θεοϋ γάρ ουσα Μητηρ, τοϋ πάν¬τα δυναμένου, τά άνέφικτα πέπρακται• και διά σοϋ άγαθών, ή δόσις τελειοϋται.

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Σύν μητρασι ώς μητηρ, σύν παρθένοις παρθέ¬νος ώς άδιάφθορος, δωρεϊσαι άφθαρσίαν, έλέους τε τον πλοϋτον, Μαριάμ Άρβανίτισσα
τοϊς τήν σεπτην σου μορφήν, πιστως άσπαζομενοις.


Δόξα Πατρι και Ύιω και Άγίω Πνεύματι.

Τηλαυγώς καθωράθης, έν νυκτί και έν όρθρω ω Άρβανίτισσα, βαδίζουσα έν Χίω, και κρούουσα Ναοϋ σου, τοϋ Άγίου τούς κώδωνας• και τάς κανδηλας αυτοϋ, καλοϋσα τοϋ άνάπτειν.

Και νϋν και άεί, και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Άμην.

Ιαμότητα 'Άδου, και θανάτου τον όλεθρον  τον πικρότατον, ήφάνισας εις τέλος Άνάστασιν δε πασι, και ζωήν Άρβανίτισσα- θεογεννητορ βροτοϊς, τω τόκω σου πιστοϋσαι.

’Ωδή η'. Τον Βασιλέα...

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.


Μή διαλίπης, ύπερ ήμών τω Ύιω σου, Άρβα¬νίτισσα Κόρη πρεσβεύειν, τών τά μεγαλεία, ένδόξως σου τιμώντων.

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Ως θαυμάσια,ω Αρβανίτισσα κόρη,ως εξαιρέτος
πάνυ υπάρχει,της ης αρουσίας η θεια ώραιότης


Υπεραγία θεοτόκε σώσον ημάς

Ιλαρωτάτη, και λιγυρά σου ή θέα, Μαριάμ Άρβανίτισσα πέλει, σε τούς καθορώντας, έκ- πληττουσα έν Χίω.

Δόξα Πατρι και Ύιω και Άγίω Πνεύματι.

Σημείοις θείοις, και φοβεροϊς ό Ύιός σου, και Θεος Άρβανίτισσα στέφει, δόξη άκηράτω, ώς "Ηλιος γάρ λάμπεις.

Και νϋν και άεί, και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Άμην.

Ιδόντες πάντες, οι έν τη Χίω Παρθένε, Άρβανίτισσαν σήνπροστασίαν, εχαιρον αινοϋντες, τάς σάς χοροστασίας.

’Ωδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον...

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.


Διάχρυσον έσθητα, περιβεβλημένη, πεποικιλμένη τε στέφος, άφθάρτου τιμης, ω Άρβανί- τισσα Κόρη, Θεω παρίστασαι.

'Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.

Ως εΰδιον λιμένα, έν ταϊς τρικυμίαις, και τοϊς κινδύνοις τοϋ βίου, ή Χίος πλουτεϊ, τήν ιεράν σου εικόνα, ω Άρβανίτισσα.

Δόξα Πατρι και Ύιω και Άγίω Πνεύματι.

Αγγέλων στρατηγίαι, και ταξιαρχίαι, τών  Άρχαγγέλων σοι χαϊρε, βοώσι χαρα, ω Άρβανίτισσα Κόρη, Θεοχαρίτωτε.

Και νϋν και άεί, και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Άμην.

Σφραγις προφητευόντων, θύρα σωτηρίας, και ευλογίας ύπάρχεις, ή όντως πηγη, ω Άρβανίτισσα Κόρη, Θεογεννητρια.

Αξιόν έστιν ώς άληθώς....

Και τά παρόντα Μεγαλυνάρια. τΩν ή άκροστιχίς:
«Χαίροις Χίου εφορε».


Χαχροις των μητέρων ή χαρμονη, χαιροις των παρθένων ή ύπέρκαλλος καλλονή, χαίροις γης άπάσης και Ουρανοϋ ή δόξα- ω Δέσποινα Άνύμφευτε Άρβανίτισσα.

Ανθη θεοδρέπτων ύμνωδιών, δώρα ώς ευώδη
Απροσενέγκωμεν οι πιστοί, τη Άρβανιτίσση Παρθένω Παναγία' αυτήν προσυπαντώντες άγαλλιώμενοι.

Ιάσεις σωμάτων τε και ψυχών, βλύζει άενάως ή εικών σου ή ιερά, νησον δε της Χίου πλου- τεϊς έν ευλογΐαις• Παρθένε Άρβανίτισσα Θεονύμφευτε.

Ράβδω ευστοργίας σου μητρικης, τρίβον εις  ευθείαν σωτηρίου διαμονης, σύ έν άσφαλεία
ιθύνεις Παναγία- ύψοϋσα έκ βαράθρων ω Άρβα¬νίτισσα.

μιλος παρθένων πανευλαβώς, αθροισμα πιστών τε ’Ορθοδόξων πασα πληθύς, λογοις έγκωμίων και υμνοις ευαρέστως• αινοϋσι Παναγίαν τήν Άρβανίτισσαν.

Ινδαλμα της πλάνης το ειδεχθές, ερριπται εις  χάος και συντέτριπται παντελώς, σοϋ τω θείω τόκω και κέρας άληθείας• ήνόρθωται ένδόξως ω Άρβανίτισσα.

Σέλας ήλιόμορφον και τερπνόν, εϊδομεν Παρ¬θένε Άρβανίτισσα διά Σοϋ, αρχοντα τεκοϋσα και ποιητήν των φώτων αυγάζεις γάρ του κόσμου απαν το πλήρωμα.

Χίος μεγαλόνησος καθορα, σοϋ τήν παρου¬σίαν Άρβανίτισσαν Μαριάμ, αμα τε συγχαίρει τών Καρυών χωρίον 'Ελλάς τε πασα στέργει τήν προστασίαν σου.

Ιλαθι Παρθένε ώς συμπαθής, βλέψον εις λαον σου τον έλπιζοντα έπι σέ, διδου σης προ-
νοιας τάς δωρεάς άφθονως• και σκέπε σούς ικετας ω Άρβανίτισσα.

Ορμον εις άκύμαντον τοϋ Χριστοϋ, ϊθυνον σούς δούλους Άρβανίτισσα Μαριάμ, πασι δε καρδίαν γαληνιώσαν δίδου- καινίζουσα τήν
χάριν τήν ειρηνομορφον.

Υψος παρθενίας σου έξυμνώ, βάθος σης
άγνείας Άρβανίτισσα ευφημώ, μέλπω σών χαρίτων το πέλαγος το μέγα• και πληθος σών θαυμάτων το άπροσμέτρητον.

Ερεισμα άκράδαντον τών πιστών, τεϊχος οικουμένης και άπόρθητον οχυρόν, σθένος πολεμούντων και νίκη τών άθλούντων σύ ει άδιαψεύστως ω Άρβανίτισσα.

Φάλαγγες δαιμόνων αι ζοφεραί, ηττηνται Παρθένε Άρβανίτισσα σω φωτί, πρόσωπα πιστών τε λαμπρύνονται ση δόξη• και τάξεις τών Άγγέλων συνεπαγάλλονται.

Ομματα καρδίας μετά σπουδης, αϊρομέν  σοι Κόρη Άρβανίτισσα δουλικώς, σοϋ τήν συμμαχίαν αιτούμενοι έν πίστεν και ρώμη πεποιθότες της σης δυνάμεως.
Ρόδον το άμάραντον και τερπνόν, ήνθησας Παρθένε Άρβανίτισσα τον Χριστόν, οΰ ταϊς άπορρητοις και θειαις ευωδιαις• ευφραίνονται καρδίας τά αισθητήρια.

Εχουσι Ναόν σου τον ιερόν, Καρυαι της Χί¬ου ώς θεόκτιστον θησαυρόν, αμα τε εικό¬να πλουτοϋσι σου άγίαν χρυσοϋ τιμιωτέραν ω Άρβανίτισσα.

Ιδε τήν πενίαν μου Μαριάμ, βλέψον ευτελεί ας της πολλης μου έν οικτιρμοϊς, πλοϋτον

μοι παράσχου της σης άγαθωσύνης• ώς Μητηρ τοϋ έλέους ω Άρβανίτισσα.

Χαίροις χαροπάροχε Μαριάμ, χαίροις παρα¬δείσου ή ευφρόσυνος άπαρχη, χαίροις σωτη¬ρίας ή άληθής αιτία- βεβαίωσις έλπίδος ω Άρβανίτισσα.

Πασαι τών Άγγέλων οι στρατιαί, Πρόδρομε Κυ¬ρίου, Άποστόλων ή δωδεκάς, οι 'Άγιοι Πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθηναι ήμας.


'Άγιος ό Θεός, 'Άγιος ’Ισχυρός, 'Άγιος Άθάνα- τος, έλέησον ήμας. (έκ γ')

Δόξα Πατρι και Υιω και Άγίω Πνεύματι. Και νϋν και άει και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Άμην.

Παναγία Τριάς, έλέησον ήμας. Κύριε, ιλάσθητι ταϊς άμαρτίαις ήμών. Δέσποτα, συγχώρησον τάς άνομίας ήμϊν. 'Άγιε, έπίσκεψαι και ϊασαι τάς άσθενειας ήμων, ενεκεν τοϋ ονοματος σου.


Κύριε, έλέησον Κύριε, έλέησον Κύριε, έλέησον.

Δόξα. Και νϋν.

Πάτερ ημών…..

Άπολυτίκιον. Ηχος α'. Της έρημου πολίτης.


Της 'Ελλάδος ή σκέπη, τών πιστών καταφύγιον, γένους τών 'Ρωμηών προστασία, Καρυών Χίου έφορος• λαοϋ σου άντιληπτωρ και φρουρός, Παρθένε Άρβανίτισσα σύ ει όρωμένη μετά σώματος έμφανώς, και έν πολέμοις σπεύ- δουσα. Χαίροις ή κηδεμών τών έν δεινοϊς, χαί-
ροις τροφος ή ευστοργος, χαίροις ή ιλεοϋσα τον
Θεόν, ώς Τούτου Μητηρ αχραντος.


Εΐτα έκτενής ύπο τοϋ ιερέως• και Άπόλυσις.
Μεθ’ ης, προ τοϋ δι’ ευχών, τά άκόλουθα:
 Τροπάρια. Ηχος 6'. 'Οτε έκ τοϋ Ξύλου...


Χαίροις Άρβανίτισσα σεμνή, χαίροις τών πι¬στών άντιληπτωρ, τών ορφανών προμηθεϋ, αρτος τών πεινώντων τε, ό άδαπάνητος• τών έν δίψει άνάψυξις, πενητων ή σκέπη, θάλψις θλιβομένων τε, και περιβόλαιον χαίροις ιατήρ τών νο- σούντων, χαίροις άγαθών ουρανίων• ή διαιωνίζουσα άπόλαυσις.

Νεϋσον ταϊς δεησεσιν ήμών, ακουσον φωνης στεναγμοϋ τε, ευσυμπαθητω ροπη, ωτα σου διάνοιξον, ταϊς παρακλησεσιν άναξίων προσφύ¬γων σου, πιστώς αιτουμένων, σοϋ τήν οικειότητα τήν άκατάληπτον έχεις τοϋ Θεοϋ γάρ ώς Μητηρ, σπλάγχνα οικτιρμών άμετρητων Κόρη Άρβανίτισ¬σα Θεόνυμφε.

Χίος έγκαυχαται ιερώς, σοϋ τη έμφανεϊ παρουσία, έν τοϊς έσχάτοις καιροϊς, χαίρει το
χωρίον τε, τών Καρυών και σκιρτα• όρατώς γάρ
παρίστασαι, έν τούτω Παρθένε, θείαις έμφανίσεσιν, ώς Άρβανίτισσα- ύμνους ευχαρίστως διό σοι, ψάλλουσι βοώντες άπαύστως• χαίροις τών Άγγέλων ή ευπρέπεια.

Σπεϋσον έξελοϋ με τών δεινών, και τών συμ¬φορών λύτρωσαί με, τη κραταια σου χειρί, ! θραϋσον τά βουλεύματα, τοϋ πολεμητορος• και τον νοϋν μου άόάγαγε, προς φως θειοτάτης, και άδιαδόχου τε, μακαριότητος• πάντα γάρ ποιεϊς άκωλύτως, ώς Θεοϋ τοϋ πάντων Δεσπότου- Μητηρ Παναγία Άρβανίτισσα.

Χάριν τήν πολύδωρον ήμϊν, δίδου Άρβανίτισσα
Κόρη, ταϊς μητρικαϊς σου λιταϊς, πασι τοϊς προστρέχουσι, τη άντιληψει σου• και πιστώς με- γαλύνουσι, τών σών θαυμασίων, πληθος το άμέτρητον, και άξιέραστον πόθω προσκυνοϋσι τε αμα, σοϋ τήν παναγίαν εικόνα- ην ή Χιος εχει ως παλλάδιον.


Ήχος πλ.δ

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τών δούλων σου, και λύτρωσαι ήμας, άπο πάσης άνάγκης και θλίψεως.

Ηχος 6'.

Τήν πασαν έλπίδα μου εις σε άνατίθημι, Μητερ τοϋ Θεοϋ• φύλαξόν με ύπο τήν σκέπην σου.

Δι’ εύχώv.....

Δίστιχα Άκροτελεύτια.


Διά παντός με φύλαττε έκ τών δεινών τοϋ βίου, άπο βαθέων κράζει σοι ή πένης Ίσιδώρα, Δέσποινα Άρβανίτισσα τοϋ κόσμου προστασία, της Χίου τε άντίληψις, τών Καρυών Κυρία,
έν η ορασαι έμφανως έν τοϊς ύστέροις χρονοις, πιστών εις περιποίησιν, λαοϋ εις σωτηρίαν, ινα το σον δοξάζωμεν "Ονομα Παναγία, και τον Υιόν σου και Θεον λατρεύωμεν έν πίστει, 'Ομοουσίω σύν Πατρι και Πνεύματι Άγίω, Τριάδα τήν 'Ομόθεον, Μονάδα Τρισαγίαν, η δόξα και προσκύνησις άνηκει εις αιώνας.


AMHN.
Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης