proseyxi.com
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ



ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛH ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ



 
ΦόρουμΑρχικήΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΣύνδεσηΕγγραφή

Μοιραστείτε | 
Μοιραστείτε αυτό το θέμα ...
Link this topic
URL:
BBCode:
HTML:
 

 Παρακλητικός κανών εις τον Άγιον Μεγαλομάρτυρα Φανούριον.

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Γιώτα
ΤeamOwner
ΤeamOwner
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 187

ΔημοσίευσηΘέμα: Παρακλητικός κανών εις τον Άγιον Μεγαλομάρτυρα Φανούριον.   Τετ Δεκ 12, 2012 4:36 am

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΦΑΝΟΥΡΙΟΝ.


«Ευλογητός...», «Κύριε είσάκουσον...» καί «Θεός
Κύριος...».


ΕΙτα τό Τροπάριον.

"Ήχος δ '. Ό υψωθείς έν τω Σταυρω.


ΤΩ τοϋ Σωτήρος εύκλεεί άθλοφόρω, και των Ροδίων άκραιφνεί πολιούχω,
από ψυχής προσπέσωμεν κραυγάζονιες,"Αγιε Φανούριε, άπο πάσης ανάγκης,
λύτρωσαι τούς δούλους σου, τους τιμώντας σε πόθω, συ γάρ θεόθεν δέδοσαι ήμίν, θείος προστάτης, και φύλαξ σωτήριος.

Δόξα. Καί νΰν. Θεοτοκίον. Ού σιωπήσομεν.

Ό Ν' Ψαλμός καί ό Κανών.

Ωδή α'. "Ήχος πλ. δ ' . 'Υγράν διοδύεσας.


Φωνής στεναγμού μου ώς συμπαθής, Φανσύριε Μάρτυς, ένωτίσθητι εύμενώς,
και λΰσον παθών την καταιγίδα, την έπελθοΰσαν δεινώς τή καρδία μου.

Ρανίσι τών θείων σου πρεσβειών, ψυχής μου τά ελκη, έναπόπλυνον Άθλητά,
και σβέσον τοΰ σώματος την νόσον, ταΐς έπομβρίαις τής σής άντιλήψεως.

Όλόσωμον δέδεγμαι την πληγήν, έχθροΰ ταϊς βολίσι, και νενέκρωμαι την ψυχήν, συ ουν θεραπεύεις με Μάρτυς, πρός ζωηφόρους όδούς κατευθύνων με.

'Υπάρχων άνάπλεως φωτισμού, Φανούριε Μάρτυς, ώς διάκονος τοΰ φωτός, νοός μ.συ άπέλασον τό σκότος, και αρετών τφ φωτί με καταύγασαν.

Θεοτοκίον.

Ρημάτων έξεπλήρωσας νομικών, ώράθης Παρθένε, ώς γεννήσασα τον Θεόν, τον πάλαι λαλήσαντα έν νόμω. δι’ αινιγμάτων και τύπων Πανάμωμε.

Ωδή γ'. Ουρανίας άψίδος.

Έμπεσών τώ πελάγει, τών πειρασμών ενδοξε, τω τής άπωλείας πυθμένι, ήδη καθέλκομαι, συ μέ κυβέρνησον, πρός σωτηρίας λιμένα, οία κυβερνήτης μου, σοφέ πανάριστος.

Ίλασμός γενηθήτω, και τών κακών λύτρωσις, ή μαρτυρική σου πρεσβεία, Μάρτυς Φανούριε, τοίς προσιοΰσί σοι, και όλικώς άφορώσι, πρός τήν όξυ- τάτην σου, μάκαρ προμήθειαν.

Μαρτυρίου τήν τρίβον, πανευκλεώς ώδευσας, όθεν πρός οδόν μαρτυρίου, τοϋ σέ δοξάσαντος, κάμε όδήγησον, τον έν αίρέσεσι Μάρτυς, πάσης παρα- βάσειος, περιπλανάψενον.

Θεοτοκίον.

Έπουράνιε πύλη, δι’ ής ήμϊν ελαμψεν, ό Δημιουργός τών απάντων, καθάπερ άνθροοπος, πΰλας μοι άνοιξον, τής άληθοϋς μετανοίας, καί πυλών με λύ- τρωσαι, τοΰ "Αδσυ Δέσποινα.

Διάσωσον άπό κινδύνων τούς δούλους σου Άθλοφόρε, οτι πάντες τή σή πρεσβεία προστρέχομεν, ϊνα ρυσθώμεν Φανοΰριε πάσης βλάβης.

Έπίβλεψον έν εύμενείω.

Αϊτησις καί τό Κάθισμα.

"Ηχος β'. Πρεσβεία θερμή.


Πλεόντων σωτήρ, άδικουμένων σύμμαχος, πενθούντων χαρά, και αιχμαλώτων λύτρωσις, δεικνυμενος Φανούριε, ώς ταχύς ορθοδόξων έπίκουρος, μη δι- αλίπης άτρωτους τηρεΐν, έκ τών βελών τοΰ άλάστορος τούς δούλους σου.

Όδή δ'. ΕΙσακήκοα Κύριε.

Τήν λιθώδη καρδίαν μου, καί πεπωρωμένην ψυχήν κατάνυξον, ό τών λίθων τα προσκρούματα, Μάρτυς ύπομείνας ώσπερ άσαρκος.

Άναβλύζεις έκάστοτε, τά τών ιαμάτων θεία χαρίσματα, τοίς προστρέχσυσι τή σκέπη σου, καί τών νοσημάτων εξαιρείς καύσονα.

Ίατήριον άμισθον, τοϊς έν άσθενείαις γενρΰ Φανούριε, καί τοίς πάσχουσιν άντίληψις, καί τοίς αίχμαλώτοις άπολύτρωσις.

Σωτηρίας ίμάτιον, έν τη άπεκδύσει σαρκδς ήμφίεσαι, όθεν ενδυσον Φανούριε, τήν γεγυμνωμένην ψυχήν μου χάριτι.

Θεοτοκίον.

Στάμνος έμψυχος πέφηνας, τής ζωής το μάννα κόσμω πηγάσασα, τον ζωώσαντα τον άνθρωπον, και την αμαρτίαν θανατώσαντα.

Ωδή ε'. Φώτισον ημάς.


"Ανωθεν ήμάς, εποπτεύεις έκλντρούμενος, έκ παντοίων αναγκών και συμφορών, τους εν πίστει εύφημοΰντάς σε Φανοΰριε.

"Ιλεων ήμίν, τή ένθέρμω μεσιτεία σου, τοΰ έλέους Άθλητά τον θελητήν, άπεργάζου τοίς άφρόνως άμαρτάνουσι.

Σώματος πληγάς, ένεγκών στερρώς Φανούριε, ιατρεύεις τών σωμάτων και ψυχών, αρρώστιας και όδύνας Θείφ Πνεύματι.

Θεοτοκίον.

Φέγγος αστραπής, τοΰ υίοΰ σου Κόρη ελαμψε, τους έν σκότει καθημένους και σκιά, και ζωής τάς φωταύγειας έδωρήσατο.

Ωδή ς'. Τήν δέησιν έκχεώ.


Άνάγκας σου τής ψυχής τον έρωτα, ως λαμπάδα πρός Χρίστον Άθλοφόρε καταναλίσκεις τής πλάνης τήν ΰλην, και καταθάλπεις πιστών τά φρονήματα, διδ κατάφλεξον κάμοϋ, τά σαθρά και γεώδη νοήματα.

Νεκρώκτεως τω καρπω έζώγρημαι, καί τοΰ θείου άπερρίφθην νυμφώνος, τά τής φθοράς περικείμενος φύλλα, και τοΰ θανάτου προφέρων τήν άκανθαν, συ ούν με ζώωσον σοφέ, καί τής πρώην με δόξης άξίωσον.

Όλόκληρον σεαυτόν προσήγαγες, τω Δεσπότη προσφοράν καί θυσίαν, δθεν κάμε ένδυνάμωσον Μάρτυς· αύτφ λατρεΰσαι όσίως Φανούριε, καί θΰσαι τούτω καθαρώς, καθαρός πολιτείας άκρότητα.

Θεοτοκίον.

'ΥΨαύχενα δυσμενή υπόταξαν, ταΐς ποσίν ήμών Πανάμωμε Κόρη, ή τήν πεσοΰσαν υψώσασα φύσιν, τή υψηλή καί άρρήτφ κυήσει σου, καί ταπεινώσασα έχθροΰ, έπηρμένου μετέωρον φρόνημα.

Διάσωσον άπό κινδύνων τους δούλους σου Άθλοφόρε, δτι πάντες τή σή πρεσβείςι προστρέχομεν, ϊνα ρυσθώμεν Φανούριε πάσης βλάβης.

’Αχραντε ή διά λόγου...

ΑΙτπσις καί τό Κοντάκιον.

Ήχος β '. Προστασία τών Χριστιανών.


'Ύπερήφανσν δμμα κατέβαλες, τή γενναία άθλήσει σου ενδοξε, έξ ου άπάλλαξον καί ήμάς, τής ένεργείας Άθλητά, ϊνα ήσύχισν ζωήν, έν όμονοία ά- γαστή, οί βοώντες διάγωμεν, πλήρωσαν τάς αιτήσεις, καί εμπλησον ευφροσύνης, τους προσιόντάς σοι πι- στώς, ώ Φανούριε πανθαύμαστε.

Καί εύθΰς τό Προκείμενον.

Δίκαιος ώς φοϊνιξ ανθήσει, καί ώσε. κέδρος ή έν τώ Λιβάνω πληθυνθήσεται.

Στίχος. Πεψυτευμένος έν τφ οϊκν Κυρίου, έν ταϊς αΰλαϊς τοΰ Θεοϋ Λμών έζανθήοουσιν.

Εύαγγέλιον. Έκ τοΰ κατά Ματθαίον (ι' 32—36) .


Είπεν ό Κύριος χοΐς έαυτοΰ μαθηταϊς· πας οστις όμολογήσει έν έμοι έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω κάγώ έν αύτώ έμπροσθεν τοΰ Πατρός μου τοΰ έν ούρανοίς· δστις δ’ αν άρνήσηϋαί με έμπροσθεν τών ανθρώπων, άρνήσομαι αύτδν κάγώ έμπροσθεν τοΰ Πατρός μου τοΰ έν ούρανοίς. Μή νομίσητε δτι ήλθον βαλείν ειρήνην, άλλα μάχαιραν. Ήλθον γάρ διχάσαι άνθροιπον κατά τοΰ πατρος αύτοΰ, καί θυγατέρα κατά τής μητρος αυτής, καί νύμφην κατά τής πενθεράς αύτής· καί έχθροί τοΰ ανθρώπου οί οικιακοί αύτοΰ· καί έγένετο, δτε έτέλεσεν ό Ίησοΰς διατάσσων τοΐς δώδεκα Μαθηταΐς αύτοΰ, μετέβη έκεΐθεν, τοΰ διδάσκειν καί κηρύσσειν έν ταΐς πόλεσιν αύτών.

Δόξα Πατρί...

Ταΐς τοΰ Άθλοφόρου. . .

Καί νΰν...

Ταΐς τής Θεοτόκου...

Στίχος. Έλεήμον, έλέησόν με, ό Θεός... Καί τό Προσόμιον.

Ήχος πλ. β'. "Ολην άποθέμενοι.


Ρόδον ώς μυρίπνοον, χαί θησαυρός ζωηφόρος έν Ρόδω κρυπτόμενος, Μάρτυς πεφανέρωσαι τοίς ίκέταις σου, καί ζωής εμπνευσας, τάς όσμάς έν κόσμω, καί οσμήν θανάτου ήλασας, καί άπεδίωξας, τάς δυσώδεις νόσους Φανοΰριε, ών περ τής λύμης λύτρωσαι, τούς σοί προσιόντας έκ πίστεως, πάσης έπηρείας, καί βλάβης καί μανίας άπηνοϋς, διαφυλάττων μακάριε, τους προσκαλούμενους σε.

Τό «Σώσον ό Θεός τόν λαόν σου» κ.τ.λ.

’Ωδή ζ'. Παίδες Εβραίων.


Ρείθροις τών θείων σου θαυμάτων, άποξήρανον βυθόν τών παθημάτων, καί πρός ΰδωρ τροφής, έξ αύχμηράς έρήμου, οδήγησαν Φανούριε, τους πιστώς σε άνυμνοϋντας.

’Ίδοιμι ώρα τής ανάγκης, σε συλλήπτορα καί θειον άρωγόν μου, τά λυποΰντα ταχύ, σκεδάζοντα παμμάκαρ, καί θείαν μοι δωρούμενον, λύτρωσιν καί ευφροσύνην.

Έλαμψας Μάρτυς έν τή Ρόδω, ώς νεόφωτον καί φωτοφόρον άστρον, ιαμάτων αύγάς, καί φέγγος χαρισμάτων, άστράπτον τοίς καθεύδουσιν, έν τω σκότει τής απάτης.

Θεοτοκίον.

Πίον καί σύσκιον ώράθης, καί άλάξευτον καί φωτοφόρον όρος, οίς έν τύποις ποτέ, έλάλησεν ό λόγος, ών βλέποντες τήν εκτασιν, εύφημοϋμέν σε Παρθένε.

Ωδη η'. Τόν έν ”Ορει άγίε.

Ρυπτική σου πρεσβεία έκκαθαίρεις, των ψυχών τάς ούλάς, κα'ι καρδιών τά βάρη, και άλγηδόνας παύεις τάς τοΰ σώματος, και βραβεύεις πάσι, κατ’ άμφω εύρωστίαν Φανούριε, θεόφρον.

Έν καμίνω βληθείς ού κατεφλέχθης, τής ζωής γάρ ώς πϋρ, έκέκτησο το ΰδωρ, άλλα κάμοΰ κατάφλεξον Φανούριε, τάς δεινάς προλήψεις και τάς ενθυμήσεις, ώσπερ άγροΰ καλάμην.

Στρατευθείς τφ καλέσαντί σε λόγω ήγωνισω λαμπρώς, κατά τής άνομίας, όθεν κάμε τής κλήσεως ή κέκλημαι, άξιον εργάτην, άνάδειξον παμμάκαρ, εύχαίς σου εύπροσδέκτοις.

Θεοτοκίον.

Βασιλείας οίκήτοράς με δεΐξον, τής άληκτου Αγνή, ώς τέξασα άσπόρως, τόν βασιλέα πάντων καί Δεσπόζοντα, ού ή βασιλεία, βασιλεία πύλη, άπάντων τών αιώνων.

Ώδη θ '. Έζέστη έπΐ τούτω.


Έλαίω τών άγώνων σου Άθλητά, ιλαρύνεις ημών τήν διάνοιαν, καί ψυχικά, ελκη τε καί μώλωπας χαλεπούς, άνακαθαίρεις πάντοτε, καί τά τών σωμάτων οδυνηρά, νοσήματα ίάσαι, ώς χάριν κεκτημένος, παρά θεοϋ Μάρτυς Φανούριε.

Ίσχύϊ άριστεύσας πανταυργική, τοΰ έχθροΰ εις άνίσχυρον φρύαγμα, τό καθ’ ήμών, σβέσον Άθλοφόρε όλοσχερώς, καί σθένος καί κραταίωμα, καί ισχύος
πύργος διαπαντός, γενοΰ τοϊς σοίς ίκέταις, Φανούριε παμμάκαρ, τών άθλοφόρων εγκαλλώπισμα.

Ακοίμητος προστάτης καί αρωγός, άντιλήπτωρ γενοΰ καί ύπέρμαχος, καί βοηθός, τοϊς προσκαλουμένοις είλικρινώς, τό ίερόν σου δνομα, Μάρτυς Άθλο- φόρε θαυματουργέ, εξ εριδος καί φθόνου, άπατης τε καί δόλου, ήμάς ρυόμενος Φανούριε.

Ίλύος κάμε ΰψωσον έμπαθοΰς, καί πίκρας συνήθειας Φανούριε, ή έκ παιδός, εΐκων έγεώργησα τους καρπούς, τής αμαρτίας "Θγιε, ψυχή τε καί σώ ματι ρυπωθείς, μή με παρίδης Μάρτυς, σΰ γάρ τών έν άνάγκαις, ό ετοιμότατος επίκουρος.

Θεοτοκίον.

Σκηνη ή πολυώνυμος τοΰ Θεοΰ, ή περίδοξος πόλις τοΰ Κτίσαντος, έν ή Χριστός, εΐργασται θαυμάσια φοβερά, τόν γάρ Άδάμ άνέλαβε, τοΰτον άνα- πλάσας έκ τής άράς, συ εΐ Παρθενομήτορ, διό μή στερηθείην, τής προστασίας σου ό άθλιος.

Τό «"Αξιόν έστι» καί τό παρόντα Μεγαλυνάρια.

Χαίροις τών Μαρτύρων ή καλλονή, καί τών ιαμάτων ό χείμαρρους ό δαψιλής, χαίροις τών Ροδίων, ό μέγας πολιοΰχος, Φανούριε άξίως άντιδεδόξασαι.

Τίς τών πταισμάτων σου τήν πληθύν, έξείπη άξίως καί τών πόνων τό καρτεράν συ γάρ τών βασάνων, τά είδη καθυπέστης, ώς άσαρκος νεκρώσας τόν παναλάστορα.

Ώς οίστρον έν Ρόδω άρτιφανές, Φανούριε όφθης, εί και ήθλησας προ πολλοΰ, καί καταφωτίζεις πιστών τάς διανοίας, βολαίς τών σών απείρων θαυμάτων ενδοξε.

Πυρός ακμαιότερος αληθώς, καί σιδήρου Μάρτυς, εύτονώτερος όραθείς, τήν οικονομίαν έτράνωσας τοΰ λόγου, τοίς εργοις βεβαιώσας δ άνεκήρυξας.

Πάντας τους προστρέχοντας εύλαβώς, τφ σεπτω ναο σου, καί αΐτοΰντας από ψυχής, λύσιν όφλημάτων, καί ρώσιν καί υγείαν, μή παύση έποπτεύων, παραμυθούμενος.

Καί τό, Πάσαι τών Αγγέλων.

Τό Τρισάγιον καί τό έξής Τροπάριον.

"Ηχος δ'. Βασίλειον διάδημα.


Ουράνιον έφύμνιον έν γή τελείται λαμπρώς, έπίγειον πανήγυριν νΰν εορτάζει φαιδρώς, Αγγέλων πολίτευμα, άνωθεν ύμνοοδίαις, εύφημοΰσι τούς άθλους, κάτωθεν Εκκλησία, τήν ουράνιον δόξαν, ήν εύρες πόνοις καί άθλοις τοίς σοίς, Φανούριε, ένδοξέ.

Ό Ίερεύς μνημονεύει. Έν τη Απολύσει ψάλλομεν.

Ήχος β'. "Οτε έκ τοΰ ξύλου.


’Ώφθης ώσπερ λύχνος φαεινός, Μάρτυς έναθλήσας νομίμως, υπέρ Χριστού τοΰ Θεοΰ, όθεν σοΰ δεόμεθα, μακράν άπέλασον, έξ ήμών ταίς πρεσβείαις σου, παθών τήν ομίχλην, καί τών περιστάσεων, πικράν σκοτόμαιναν, φέγγος δέ άνάτειλον πάσι, θείας θυμηδίας καί δόξης, αξιομακάριστε Φανούριε.



Αμήν.



Απο το βιβλίο "ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ" τόμος Α ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΑΣΤΗΡ"
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Παρακλητικός κανών εις τον Άγιον Μεγαλομάρτυρα Φανούριον.
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
proseyxi.com :: Παρακλήσεις :: Παρακλήσεις Αγίων-
Μετάβαση σε: